llll YaKu (the) Khoapun*

ใกล้จะเที่ยงคืนแล้ว แต่คุณชายคนงามแห่งคฤหาสน์อาโตเบะยังคงนั่งอยู่ที่โต๊ะหนังสือ มองปฏิทินตั้งโต๊ะในมือ วันที่ห้าพฤษภาคมถูกวงและเขียนด้วยลายมือเอาไว้ว่า 'วันเกิดจิโร่' ตุ๊กตาแกะขนปุกปุยตัวใหญ่ที่อยู่บนเตียงพร้อมจะส่งกับคนที่เป็น

เจ้าของวันเกิดในวันพรุ่งนี้ ใบหน้าสวยบึ้งตึงคิ้วขมวดติดกันอย่างสงสัย ไม่เข้าใจตัวเองนักหนาทำไมถึงได้ให้ความสำคัญกับวันเกิดของจิโร่มากกว่าคนอื่นๆ ตั้งตารอนับวันคอยที่จะให้ของขวัญที่ซื้อเอาไว้ตั้งแต่ปิดเทอมหน้าร้อน

นาฬิกาติดผนังร้องบอกเวลาเที่ยงคืนของวันใหม่ วันที่ห้าพฤษภาคม

"คงจะนอนหลับอยู่หละมั้ง" ทั้งที่บอกกับตัวเองแบบนั้นแต่กลับหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา กดโทรออกหาคนที่มีวันคล้ายวันเกิดวันนี้

น่าแปลกที่ยังไม่ปิดเครื่อง

"ฮัลโหล" ปลายสายคือเสียงของจิโร่

"อะ..." ตกใจจนเปล่งคำพูดออกมาไม่ได้ ไม่คิดว่าจิโร่จะรับสาย

"อาโตเบะ ชั้นติดฝนอ่ะ"

"ห๊ะ?" นึกเจ็บใจตัวเองอยู่เหมือนกัน ทั้งที่ความหมายก็บอกอยู่โต้งๆ ว่าติดฝน แต่ทำไมนะพอเป็นจิโร่ทีไรมักจะเป็นตัวเขาเองที่ตามไม่ทัน

"ชั้นติดฝนอยู่คอร์ทซ้อมอ่ะ"

เงียบไปพักหนึ่งคล้ายกับกำลังประมวลผลแปลความคำพูดของจิโร่ "เดี๋ยวชั้นออกไปรับนะ!!" พูดจบก็ตัดสายทิ้งทันที วิ่งพลุนพลันออกไปโดยมีร่มติดมือไปเพียงคันเดียว นึกโกรธตัวเองหนักหนาที่ไม่เรียกคนขับรถให้ออกมาส่ง ทำไมคนอย่างเขา

ต้องมาวิ่งตากฝนตอนดึกตื่นเที่ยงคืนแบบนี้ด้วยนะ

ฝนตก ตกหนักอย่างไม่มีทีท่าว่าจะหยุดง่าย ท้องฟ้าตอนกลางคืนที่น่าจะเป็นสีดำกลับเป็นสีแดงเข้ม อากาศชื้นแฉะรอบตัวเริ่มทำให้รู้สึกหนาวจนต้องห่อไหล่กอดตัวเองเอาไว้หลวมๆ

"ฮัดเช้ย!!"

คันจมูกจนเผลอจามออกมาอย่างห้ามไม่ได้ ท่าทางจะเป็นหวัดซะแล้วแฮะ ใครจะไปคิดหละว่าเผลอหลับไปแปปเดียวหลังจากซ้อมเสร็จ พอรู้สึกตัวอีกทีก็นอนเปียกโชกอยู่ข้างคอร์ท จะเข้าห้องชมรมก็ไม่ได้เพราะห้องถูกล็อคแล้ว ก็เลยมานั่งหลบ

ฝนอยู่หน้าประตู เฮ้อ~ จะกลับบ้านยังไงหละทีเนี้ย หนาวก็หนาว ชักจะหิวแล้วด้วยสิ

จิโร่เริ่มมองไปรอบๆ หวังว่าจะเจออะไรทำค่าเวลานอกจากการนั่งมองเม็ดฝนที่ตกลงมาอย่างไม่ขาดสายอยู่นี่ แต่กลับไม่มีไม่มีอะไรเลยนอกจากพื้นซีเมนต์และบานประตูที่ถูกล็อคอยู่ พอเอนหลังพิงประตูก็เริ่มจะง่วง เปลือกตาหนักชักจะปรือลง

เรื่อยๆ จนในที่สุดความมืดก็ปกคลุมรอบกายอีกครั้ง

เสียงหอบหายใจระคนเสียงสายฝนที่ตกลงมา มองเห็นแล้ว ร่างเล็กที่เปียกปอนนอนหลับอยู่หน้าห้องชมรม ไม่ว่าเวลาไหนก็หลับได้ตลอดเลยนะ นี่ถ้าหากว่าเขาไม่โทรมาไม่ต้องนอนอยู่ตรงนี้จนถึงเช้าเลยเหรอจิโร่ อาโตเบะย่อตัวลง เขย่าร่างที่

นอนหลับไม่อยู่เรื่องเบาๆ ให้รู้สึกตัว

"หือ? ใครอ่ะ" คนขี้เซาที่เพิ่งรู้สึกตัวถามอย่างงัวเงียพลางขยี้ตา "อาโตเบะ!" พอรู้ว่าเป็นเขากระโผเข้ากอดอย่างดีใจ จนเผลอกอดตอบอย่างลืมตัวถึงได้รู้ว่าคนที่กำลังกอดเขาอยู่นี้ตัวเย็นเฉียบจนน่าขนลุก

"กลับบ้านชั้นก่อนละกัน จะได้ไปเช็ดตัวให้แห้งแล้วก็เปลี่ยนเสื้อผ้าด้วย"

"อื้อ! ขอบคุณน้า~" พูดขอบคุณทั้งที่ยังกอดคอเขาเอาไว้อยู่ จิโร่กอดแน่นเสียจนเสื้อผ้าที่เมื่อครู่แห้งอยู่เริ่มชื้นฝนไปด้วย

"ไปเถอะ" ร่มในมือถูกยกขึ้นมากางอีกครั้ง แต่เมื่ออยู่ใต้ร่มคันเดียวกันแล้ว ร่มที่ก่อนหน้านี้คิดว่าใหญ่พอสำหรับกันไม่ให้เปียกฝนกลับดูเล็กลงถนัดตา

"อาโตเบะ นายมาคนเดียวเหรอ" จิโร่ถามขึ้นเมื่อทั้งสองเริ่มออกเดินไปอย่างช้าๆ ฝนเริ่มจะซาลงแล้วแต่ถึงอย่างนั้น จิโร่ก็คงไม่เปียกไปมากกว่านี้ได้อีกแล้ว

คนถูกถามพยักหน้าตอบรับเงียบๆ รู้สึกแปลกที่จิโร่เดินเบียดอยู่ใกล้ๆ ใกล้เสียจนคล้ายกับกำลังโอบกอดกันและกัน ใกล้เสียจนได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองชัดเจน

"แล้วคนขับรถของนายอ่ะ" จิโร่ถามอีก ถ้าไม่หลับก็ไฮเปอร์ดี้ด๊าพูดไม่ยอมหยุด

"หลับแล้ว" เลี่ยงที่จะตอบสั้นๆ ทั้งที่ความจริงแล้วจะเรียกให้ขับรถออกมาส่งก็ได้ แต่ไม่รู้ทำไมพอรู้ว่าจิโร่ติดฝนอยู่ที่ชมรม ก็เรียบผลุนผลันออกมาเสียจนลืมที่จะหยิบร่มมาอีกคัน

"เหรอ~" พูดจบก็ใช้สองแขนโอบรอบเอวอาโตเบะเอาไว้ ซุกหน้าลงกับแผ่นอกกว้างให้คนถูกกอดใจเต้นรัว

"จิโร่" คนถูกเรียกเงยหน้าขึ้นมอง "สุขสันต์วันเกิดนะ" คงเพราะคนพูดมัวแต่เงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าสีดำที่มีเม็ดฝนร่วงหล่นลงมา อายที่จะต้องมองหน้าสบตากันตรงๆ พอก้มหน้าลงมาอีกทีก็ต้องตกใจเมื่อใบหน้านั้นอยู่ใกล้จนลมหายใจเป่ารดกัน

ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าดีใจมากแค่ไหน ริมฝีปากเย็นเฉียบเนื่องจากอากาศชื้นแตะสัมผัสโดนกันอย่างแผ่วเบา ถึงแม้จะตกใจแต่ก็ไม่คิดจะผละหนีได้แต่ปล่อยให้คนตัวเล็กกว่าทำตามใจ นัยนต์ตาคู่สวยหรี่ปรือก่อนจะปิดลงให้รอบกายมีแต่ความมืดมิด ตอบรับเพียงสัมผัสแผ่วเบาที่ริมฝีปากเท่านั้น

คฤหาสน์หลังงามปรากฎอยู่เบื้องหน้า แค่ประตูรั้วก็ต้องเงยหน้าขึ้นมองจนคอตั้งบ่า อาโตเบะรวยขนาดนี้เชียวเหรอ? แต่ยังไม่ทันที่จะสำรวจความโอ่อ่าตรงหน้าได้ทั่วก็โดนผู้เป็นเจ้าของคฤหาสน์กระตุกแขนเบาๆ ให้เดินตามเขาเข้าไปด้านใน แค่

ด้านนอกก็หรูหราเสียจนตกตะลึง พอได้เข้ามาอยู่ด้านในก็รู้สึกราวกับอยู่ในภาพฝัน เมื่อส่วนต่างๆ ภายในคฤหาสน์ถูกตกแต่งอย่างสวยงามโดยเฟอร์นิเจอร์ราคาแพง ไม่คิดว่าจะมีสถานที่สวยงามแบบนี้อยู่ อยากจะเดินสำรวจให้ทั่วทุกซอกมุม แต่จิโร่คงต้องลาหยุดเรียนเป็นอาทิตย์ เพื่อจะมาสำรวจคฤหาสน์อาโตเบะแห่งนี้

ผ้าขนหนูผืนนุ่มอย่างดีถูกยื่นให้ทันทีที่ก้าวผ่านประตูบานใหญ่ที่เปิดรับ บรรดาคนรับใช้พากันเดินขวักไขว่ ความชุนมุลเล็กๆ เกิดขึ้นกลางดึกเมื่อถูกหัวหน้าคนรับใช้ปลุกให้ตื่นมาเตรียมน้ำอุ่น และเสื้อผ้าสำหรับให้คุณชายคนงามเปลี่ยนก่อนเข้านอนคืนนี้

เดินตามอาโตเบะมายังไม่ทันจะถึงบันได คนรับใช้ก็เดินมาบอกว่าเตรียมน้ำอุ่นให้พร้อมแล้วสำหรับสองคน อาโตเบะรับผ้าขนหนูพร้อมกับชุดนอนที่คนรับใช้เตรียมให้แล้วก็เดินนำไปอีกทาง จิโร่รับส่วนของตัวเองมาถือไว้งงๆ แล้วก็รีบวิ่งตามอาโตเบะไปทันที

อาโตเบะทิ้งตัวลงบนเตียงกว้าง เอนหลังลงนอนแผ่ลงไปอย่างเหนื่อยอ่อน รู้สึกมึนศีรษะอย่างบอกไม่ถูก คาดว่าอาการหวัดคงจะเล่นงานเขาแล้วหลังจากที่ตากฝนกลางดึก และที่ตัวร้อนๆ ก็ดูเหมือนจะมีไข้ ขนาดได้แช่น้ำอุ่นแล้วอาการก็ยังไม่มีที

ท่าว่าดีขึ้น นาฬิกาที่ผนังบอกเวลาตีสองกว่าแล้ว จิโร่มัวทำอะไรอยู่นะ

"อาโตเบะ~~~"

เสียงเรียกดังมาก่อนที่ประตูห้องจะเปิดเสียอีก จิโร่วิ่งพรวดเข้ามากระโดดโถมลงบนเตียงห่างจากเขาเพียงนิดเดียว "สบายตัวจังเล้ย!~ แช่น้ำอุ่นบ้านอาโตเบะสุดยอดเลย C~"

"อือ..." ผู้เป็นเจ้าของบ้านตอบได้แค่นั้น เพราะตอนนี้เริ่มรู้สึกหนักหัวมากขึ้นและอยากจะนอน

"นายเป็นอะไร ไม่สบายรึเปล่าอาโตเบะ?" ว่าไม่ว่าเปล่า ยันตัวขึ้นมาจากเตียงกระเถิบมาคล่อมร่างของเขาเอาไว้แล้วเอาหน้าผากมาชิดให้ลมหายใจร้อนเป่ารดกันชวนขนลุก "ตัวนายร้อนนะ"

"...เพราะตัวนายร้อนมากกว่า" ลมหายใจเริ่มติดขัดเมื่อมองเห็นใบหน้าของอีกฝ่ายอยู่ห่างเพียงคืบ นัยน์ตาเริ่มปรือลงราวกับเรียกร้องสัมผัสก่อนหน้านี้

หน้าผากร้อนถูกริมฝีปากประทับลงเนิ่นนานคล้ายจะวัดอุณหภูมิให้แน่ใจ หากแต่จูบนั้นกลับค่อยๆ ลามลงมาผ่านสันจมูก ข้างแก้ม จนมาถึงริมฝีปากและเริ่มรุกรานต่อไปยังซอกคอ สองมือเริ่มโอบกอดร่างเล็กกว่าที่อยู่เบื้องบน แต่ก็ต้องเปลี่ยนเป็นผลักดันเมื่อความร้อนแผ่ซ่านไปทั่วตัวขณะที่แผ่นอกของเขาเริ่มถูกครอบครอง ก่อนที่สติจะเตลิดจนควบคุมไม่อยู่ อยากจะเปล่งเสียงเรียกอีกฝ่ายให้ได้สติแต่กลับกลายเป็นเสียงที่แหบพร่าฟังไม่ได้ความ เริ่มหอบหายใจติดขัด แต่นั่นก็เพียงพอให้จิโร่หยุด

"ตัวนายร้อนจริงๆ ด้วย ...ร้อนไปหมดเลย" แต่ถึงอย่างนั้นคนพูดก็หอบไม่แพ้กัน

เพราะไร้เดียงสาหรือตั้งใจก็ไม่อาจรู้ได้ เมื่อคนที่ปกติจะขี้เซาเงยหน้าขึ้นมาบอกเขาอย่างใสซื่อราวกับไม่ได้ตั้งใจจะเป็นฝ่ายปลุกเร้า

"อาโตเบะนอนพักเหอะนะ" พูดจบก็พลิกตัวลงมานอนข้างๆ ดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมร่างไว้ทั้งคู่

เงียบ...เงียบจนเผลอคิดไปเองว่าจิโร่หลับแล้ว อาโตเบะเอื้อมมือไปหยิบตุ๊กตาแกะขนฟูปุกปุยบนหัวเตียงมาอย่างเงียบเชียบที่สุดโดยที่ไม่อยากให้คนข้างๆ รู้ตัว แล้วก็ต้องใจหายวาบเมื่อจู่ๆ จิโร่ก็ผลิกตัวมานอนตะแคงหันหน้าเข้าหา แต่โชคยังดีที่ดูเหมือนว่าจะยังหลับอยู่

ค่อยๆ ยกแขนของคนขี้เซาให้มากอดตุ๊กตาแกะตัวใหญ่เอาไว้ "สุขสันต์วันเกิดนะ นี่ของขวัญสำหรับนาย...จิโร่"

อยากให้ลืมตาขึ้นมาตอนเช้าก็เห็นของขวัญชิ้นนี้ของเขาเป็นอย่างแรก แต่ก็ต้องฝันสลายเมื่อจิโร่ขยับตัวทันที และเปลี่ยนเป็นกอดเขาเอาไว้พร้อมกับตุ๊กตาแกะตัวนั้น ตกใจจนทำอะไรแทบไม่ถูก

"ขอบคุณน้า~ อาโตเบะ ดีใจจังเลย"

เสียงใสบอกได้เลยว่ายังไม่หลับ ที่นอนหลับตานั่นแกล้งทำเป็นหลับใช่ไหม ทำไมกันนะพออยู่กับเจ้านี่ทีไร ตัวเขาต้องเสียความเป็นตัวของตัวเองไปทุกที

"แล้วเดี๋ยวพอวันเกิดนาย ไปนอนค้างที่บ้านชั้นนะ" พูดจบก็ซุกหน้าเข้าหาแผ่นอกกว้าง กอดอาโตเบะแน่นขึ้นกว่าเดิมจนหายใจแทบไม่ออก "นะ..น้าาา~"

"เอ่อ...."

-TBC-



เลท เลท เลท!!
เลทโคตร!! เลทกว่านี้มีอีกไหม?

ไม่ต้องบอกก็รู้ว่ามันดองเกือบสามเดือน
ตั้งแต่ปิดเทอม ดองยันสอบมิดเทอม

/me ขอน้อมรับความผิดแต่โดยดี m(_ _)m

จี้มันบอกให้วันเกิดเก๋ไปค้างบ้านมัน เก๋จะไปมั้ยน้า?~ อรั๊ย ><
ถ้าไม่ดองเก๋ก็คงไปหละค่ะ


เดี๋ยวก่อนนะ!!?
ได้ข่าวว่าพรุ่งนี้สอบโฟโต้ กรี้ด!~ (;ﾉﾟДﾟ)ﾉ