llll YaKu (the) Khoapun*

Happy BirthDay!

Hibari Kyoya
Vongola Family Cloud Guardian

'สุขสันต์วันเกิดนะ ฮิบาริ'

อ๊ากกกก กรี้ดดดด ว๊ากกกกก บร้าาาา (｡>д<)
นั่นไม่ใช่คำพูดช้าน!!~ โดนซูชิเข้าสิง

ใครหลายคนคงจะอวยพรวันเกิดให้ฮิบาริซังเยอะแยะ
แต่ยังไงก็อย่ามองเลยไอ้คนตัวสูงๆ ที่กำลังวิ่งอยู่ในสนามเบสบอลน้าคร๊า~
(คืนนี้มันมีเซอร์ไพรส์แน่นอนจ้ะ)

ขอให้ฮิบาริซังเบามือจากทอนฟ่าฟาดคนเนียนน้อยลงหน่อย สงสารมันเหอะนะ
หน้าหนาด้านมาจีบทุกวี่ทุกวันก็เพราะว่ามันรักนั่นแหละ ถ้าไม่รักก็คงไม่ตื้อ เอ้ย!~

ถึงแม้ว่าจะแสดงออกว่ารักว่าเขินได้ SM ถึงเส้นเลือดฝอยหนุ่มนักกีฬาไปหน่อย
แต่บางครั้งลองพูดคำหวานดูบ้างก็น่ารักนะคร๊า

รักยามาโมโตะใช่มั้ยคร๊า?!~

แอ้ฟ!!~*
เจอทอนฟ่าหวดเข้าให้

[Reborn FanFiction] Happy Birthday (Yamamoto x Hibari)

ห้าทุ่มสิบห้านาที

นาฬิกาบนหัวเตียงถูกวางคืนที่เดิมอย่างไม่สบอารมณ์ เป็นครั้งแรกที่ ฮิบาริ เคียวยะ นอนไม่หลับ

ทั้งที่วันนี้น่าจะเป็นวันที่เขามีความสุขที่สุดเพราะเป็นวันครบรอบวันเกิดของเขาแท้ๆ แต่กลับรู้สึกหงุดหงิดตั้งแต่บ่าย เมื่อประตูห้องที่ถูกเปิดออกปรากฎให้เห็นร่างของดีโน่ แทนที่จะเป็นยามาโมโตะ

ถึงแม้ว่าจะมีหลายสิ่งหลายอย่างที่คล้ายกัน รอยยิ้มแหยบนหน้าเอ๋อๆ แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ใช่คนๆ เดียวกัน ดีโน่ก็คือดีโน่ ยามาโมโตะก็คือยามาโมโตะ ถึงแม้ว่าจะได้ของขวัญกล่องใหญ่จากดีโน่ แต่เขาก็ไม่คิดจะแกะออกดูว่างข้างในมีอะไร จงใจวางทิ้งเอาไว้บนโต๊ะอย่างไม่คิดจะสนใจหยิบกลับมาที่บ้าน ได้แต่หวังว่าพรุ่งนี้เช้ามันคงจะหายไปพร้อมเจ้าของที่บินกลับอิตาลีทันที เพียงเพื่อจะมาให้ของขวัญเขาถึงได้ทิ้งงานสำคัญมา ทั้งที่น่าจะดีใจที่ได้รับการเอาใจใส่เป็นอย่างดี ที่ถูกทำเหมือนเป็นคนสำคัญ แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังไม่ใช่สิ่งที่เขาต้องการ

ทั้งที่คิดว่าจะได้เห็นหน้าไอ้คนชอบเบสบอลเป็นชีวิตจิตใจเป็นคนแรก แต่จนเลิกเรียนก็ยังไม่เห็นวี่แวว พยายามเดินวนเวียนไปแถวชมรมเบสบอล ก็ไม่เห็นแม้แต่เงาของคนที่เขาอยากเจอแม้แต่น้อย ถ้าพรุ่งนี้เจอหน้าจะเอาทอนฟ่าเสยหน้าเอ๋อๆ นั่นให้คางแตกเลือดอาบเลยคอยดู

นอนผลิกตัวอยู่หลายรอบก็ยังข่มตาหลับไม่ได้เสียที ท่าทางว่าคืนนี้ ถ้าเขาไม่ได้เห็นหน้า ยามาโมโตะ ทาเคชิ คงจะหลับไม่ลงเสียแล้วหละมั้ง

ฮิบาริลุกขึ้นจากเตียง เดินมายืนอยู่ข้างหน้าต่าง เปิดม่านให้กว้างขึ้นมองออกไปดูทัศนียภาพภายนอก หวังจะทำให้ใจเย็นลงได้บ้าง แต่ยิ่งมองเลยออกไปด้านนอก ก็ยิ่งทำให้นึกถึงคนที่ทำให้เขากระวนกระวายใจจนนอนไม่หลับนี้ ทำตัวไม่สมกับเป็นเขาเลยจริงๆ กับแก่สัตว์กินพืชชั้นต่ำแค่ตัวเดียว ไม่เห็นต้องใส่ใจ

คิดได้แบบนั้น ก็ปิดม่านหน้าต่างลง และกำลังจะเดินกลับมาที่เตียง ก็นึกสมเพชตัวเองหนักหนาเมื่อได้ยินเสียงของคนที่ไม่น่าจะมาอยู่ที่นี่ได้ เสียงของคนที่เขาเฝ้าหากตลอดทั้งวัน

"สุขสันต์วันเกิดนะ ฮิบาริ"

เสียงนั้นกระซิบเบาๆ ที่ข้างหู เพราะสัมผัสอุ่นที่โอบกอดเขาไว้จากด้านหลัง เลยพอจะรู้ได้ว่าไม่ใช่ความฝันหรือภาพลวง แต่พอจะคว้าทอนฟ่าขึ้นมาเรียกสติให้คนช่างเนียนิ ก็ลืมไปว่าอาวุธคู่กายของเขาถูกวางเก็บไว้ข้างโต๊ะหนังสือ ที่พอจะช่วยเขาให้หลุดจากอ้อมกอดของไอ้เจ้านี่ได้ก็มีแต่กำปั้นล้วนๆ เท่านั้น

หมัดหนักๆ เสยเข้าให้ที่สันคางก่อนจะตามมาด้วยศอกกระทุ้งซะเต็มแรงที่หน้าท้อง กำลังจะเตะปิดท้ายซ้ำลงที่เดิม แต่คนโดนอัดรีบออกห่างเสียก่อนที่จะเจ็บไปมากกว่านี้

"พอก่อนฮิบาริ!! ขอโทษจ้ะ ขอโทษ" ยามาโมโตะยกสองมือขึ้นมาห้าม ถอยหลังกรูจนไปชิดชั้นหนังสือ

"เข้ามาในห้องชั้นได้ยังไง" ฮิบาริหันกลับมายืนจ้องผู้บุกรุกที่ถือดีเข้ามาในห้องนอนของเขาโดยที่ไม่ได้รับอนุญาต สายตาดุๆ ที่ส่งมาทำให้ยามาโมโตะรู้สึกร้อนๆ หนาวๆ อยู่เหมือนกัน แต่ก็ยังทำใจเย็นเข้าสู้

"ก็เห็นประตูไม่ได้ล็อค ชั้นก็เลยเปิดเข้ามา"

หายใจเข้าไม่ได้ทั่วท้อง ทอนฟ่าที่เมื่อกี้ยังวางอยู่ข้างโต๊ะหนังสือ ตอนนี้อยู่ในมือคนสวยแต่ดุเสียแล้ว เหล็กเย็นเฉียบจ่ออยู่ที่ปลายคางจนทำให้ก้มมองหน้าคนตัวเล็กได้ไม่ถนัดนัก แต่ตอนนี้คนที่มีสิทธิ์จะถูกอัดแล้วจับโยนออกไปนอกห้องทางหน้าต่างที่สุดเห็นจะเป็นเขา

ยามาโมโตะยกสองมือขึ้นในท่ายอมแพ้ ส่งยิ้มแห้งๆ ให้หวังว่าจะเรียกคะแนนความสงสารจากคณะกรรมการรักษาระเบียบ "ก็ชั้นยังไม่ได้ให้ของขวัญฮิบาริเลยนี่"

"ไม่จำเป็น" น้ำเสียงที่พูดฟังดูแปลกไปจากเดิม เพราะโกรธ น้อยใจ หรือว่าทั้งสองอย่างก็ช่าง ถ้านึกถึงเขาเป็นคนสุดท้ายก็ไม่อยากเห็นหน้าไอ้เจ้านี่อีกต่อไปทอนฟ่ากระแทกที่ปลายคาจนแตกเป็นแผลให้เลือดออก ยามาโมโตะกระเด็นไปชนตู้เสื้อผ้าที่อยู่ใกล้ๆ

"ไม่ใช่ว่าชั้นลืมวันเกิดนาย หรือว่าไม่ให้ความสำคัญนะ แต่ว่าชั้นอย..." ยังไม่ทันจะได้พูดจนจบประโยค ทอนฟ่าก็หวดเข้าให้ที่ช่องท้องจนแทบจุก

"อย่ามาทำเป็นรู้ดี" อารมณ์เสียที่เหมือนถูกคนตรงหน้าอ่านใจได้ ทอนฟ่ากระแทกอีกครั้งซ้ำรอยเดิมจนสาแก่ใจที่เห็นร่างบอบช้ำกองอยู่ตรงหน้า คิดเอาเองว่ามันคงลุกไม่ขึ้นอีกแล้ว ก็เก็บทอนฟ่าเข้าที่เดิม หันไปมองนาฬิกาก็เลยเวลาเข้านอนมากมากแล้ว ปาหมอนใบนึงลงไปให้คนที่ยังนอนตัวงอไม่ลุก แล้วก็ปิดไฟล้มตัวนอนลงบนเตียง

สมควรแล้วหละ! มาทำให้เขากระวนกระวายใจจนนอนไม่หลับ คิดเอาเองไปต่างๆ นาๆ จนไม่เป็นอันทำอะไรทั้งวัน ที่อารมณ์เสียหงุดหงิดกว่าที่เคยก็เป็นเพราะไอ้หมอนี่ คิดว่าคงลืมวันเกิดเขาไปแล้ว ยังมีหน้าโผล่มาตอนจะหมดวัน

ไม่คิดจะซักไซ้ถามให้มากความ ไม่ใช่เพราะไม่อยากรู้ แต่เพราะถูกทำเหมือนกับว่าตัวเขาไม่มีความสำคัญเลยไม่อยากจะต่อล้อต่อเถียงอะไร ช้าก็คือช้า ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไรก็ตาม เขาก็ไม่อยากได้ยินคำว่า 'สุขสันต์วันเกิด' จากยามาโมโตะเป็นคนสุดท้าย

ฮิบาริผลิกตัวหนีไปอีกทาง หันหลังให้คนที่ยังนอนบอบช้ำไม่รู้สึกตัว ทั้งที่คิดว่าถ้าได้อัดมันจะน่วมแล้วจะสบายใจนอนหลับได้เสียที แต่สุดท้ายแล้วกลับรู้สึกกระวนกระวายมากกว่าเก่า ผลิกตัวไปมาอยู่สามสี่รอบกำลังลุกขึ้นนั่งดูสภาพของคนบนพื้นอีกครั้ง ก็รู้สึกได้ว่าที่นอนข้างๆ ยุบลงแล้วตัวเขาก็ถูกล็อคเอาไว้ขยับเขยื้อนไปไหนไม่ได้ด้วยอ้อมแขนของคนที่น่าจะยังนอนอยู่บนพื้น

"พื้นมันเย็นอ่ะ หนาว" ยามาโมโตะอ้อน กระเถิบเข้ามาเบียดชิดจนนอนอยู่บนหมอนใบเดียวกัน

"ออกไป!!" ฮิบาริทำได้แค่ส่งเสียงดุๆ ใส่ เพราะนอนตะแคงอยู่บนเตียงแบบนี้ ใคร่จะอัดไอ้คนข้างๆ ให้ลงไปนอนกองอยู่บนพื้นก็ทำไม่ได้ จะหันกลับไปทำหน้าดุใส่ก็มีแต่เสี่ยงจะโดนกอดมากกว่าเดิม

"ไม่อ่ะ ก็ฮิบาริเป็นคนโยนหมอนลงมาให้ชั้นเอง แสดงว่านายให้ชั้นอนที่นี่ได้นี่น่า" ว่าไม่ว่าเปล่ายังซุกหน้าลงซอกคอขาวๆ ของคนในอ้อมกอด ขบเม้มเป็นรอยแดงให้ขนลุกชัน

"ออกไป!!!" พูดซ้ำขึ้นเสียงให้ดังชัดกว่าเดิม หวังจะให้คนที่กำลังนัวเนียอยู่ข้างๆ ให้ใจสั่นไหวนี่ออกไปก่อนที่จะทนนิ่งอยู่ไม่ไหว

"หายโกรธนะ" เสียงทุ้มต่ำกระซิบที่ข้างหูอย่างออดอ้อนก่อนจะโลมเลียให้เลือดในกายสูบฉีด

ฮิบาริเริ่มดิ้น หวังว่าจะหลุดจากอ้อมแขนแกร่งนี้ไปได้ แต่ยิ่งดิ้นก็ยิ่งถูกกอดแน่นขึ้น

"ชั้นไม่ได้ลืมวันเกิดนาย แต่ชั้นอยากให้ของขวัญวันเกิดนายเป็นคนสุดท้าย นายจะได้จำแค่ชั้นคนเดียว"

สิ่งที่เฝ้าคิดมาตลอดทั้งวันได้รับการอธิบาย คำถามที่เฝ้าเพียรถามได้รับคำตอบ สิ่งที่ค้างคาใจอยู่ก็หายไปหมดสิ้น ความกังวลใจทั้งหมดหายไปเพราะคำพูดเพียงประโยคเดียว

ไม่ใช่ว่าลืม ไม่ใช่เพราะไม่ใส่ใจ แต่เพราะว่าใส่ใจและคิดอย่างดีแล้ว ถึงเลือกที่จะมาหาที่บ้านเพื่อใช้เวลาชั่วโมงสุดท้ายของวันที่สำคัญที่สุดด้วยกัน

"นายสำคัญที่สุดสำหรับชั้นนะ ฮิบาริ"

เสียงกระซิบเบาที่ข้างหูจนฟังแทบไม่รู้เรื่อง เมื่อมือใหญ่กว่าเริ่มปะป่ายไปทั่วใต้เนื้อผ้า สัมผัสส่วนที่อ่อนไหวจนร่างกายเริ่มอ่อนแรงที่จะขัดขืน

"ฮิบาริ" เสียงกระซิบเรียกที่ข้างหูให้เผลอผลิกกายหันเข้าหา "วันเกิดนายอยากได้อะไร"

คนถูกถามไม่ตอบ เบียดกายซุกเข้าหาแผ่นอกกว้าง เงยหน้าขึ้นสบตา ให้คนอารมณ์ดีสัมผัสริมฝีปากอย่างแผ่วเบา

"ไม่มีอะไรที่อยากได้เหรอ" ถามย้ำอีกครั้ง หวังจะได้คำตอบที่ทำให้ชื่นใจ แต่เมื่อเห็นฝ่ายถูกถามไม่มีทีท่าว่าจะตอบ ก็แกล้งถามซ้ำอีกครั้ง "ไม่อยากได้อะไรเหรอ"

คนตัวเล็กส่ายศีรษะ แล้วก็ต้องสะดุ้ง เมื่อมือใหญ่เริ่มไล้วนแถวสะโพกเกี่ยวขอบกางเกงนอนให้เลื่อนต่ำลง สติเริ่มเรือนรางจนยากจะควบคุมได้ เอื้อมมือไปจับมือปลาหมึกที่วนเวียนพร้อมจะปรนเปรอความสุขให้ หวังจะดึงมือนั้นให้ออกห่าง แต่กลับกลายเป็นชักนำให้สัมผัสมากกว่าเดิม

อารมณ์ที่เริ่มพุ่งสูงขึ้นโดยยามาโมโตะไม่มีทีท่าว่าจะหยุด มือข้างที่ว่างอยู่กำคอเสื้อของคนที่กำลังมอบความสุขให้จนยับ ซุกหน้าลงกับแผ่นอกอุ่นซ่อนใบหน้าที่แดงกล่ำด้วยความอาย ลมหายใจเริ่มหอบถี่เมื่อความสุขสมกำลังจะมาถึง

"ถึงฮิบาริไม่อยากได้ แต่ชั้นอยาก(ทำ)ให้นะ"

ยังมีจะมีอารมณ์มาพูดเรื่องไม่เป็นเรื่องอีกนะ! ฮิบาริเม้มริมฝีปากแน่น กลั้นเสียงแห่งความปรารถนาเอาไว้เมื่อถึงฝั่งฝันให้สิ่งที่ก่อตัวขึ้นได้รับการปลดปล่อย

"ชอบรึเปล่า"

คนถูกถามถึงกับหน้าขึ้นสี เผลอเงยหน้าขึ้นไปสบตา ริมฝีปากนุ่มถูกสัมผัสอย่างนุ่มนวลก่อนที่ลิ้นร้อนจะเว้าวอนออดอ้อนให้เขาต้องใจอ่อนยอมให้เข้าไปสำรวจเอาความหอมหวานจนพอใจก็ยังไม่วายที่จะจูบแผ่วๆ ซ้ำไปมาอย่างขี้เล่น

"ไม่!!" เสียงดุที่คุ้นหูกลับมาอีกครั้ง แต่คนโดนดุกลับหัวเราะ

"โกหกกันไม่ดีนะ" ปากว่าพลาง มือก็เริ่มอยู่ไม่สุขอีกครั้ง

"ยามาโมโตะ ทาเคชิ!!!" ขึ้นเสียงดุอีกครั้ง หวังจะให้คนชอบเนียนเลิกนัวเนียเขาเสียที แต่ถึงอย่างนั้นมันก็ยังคงเนียนไม่เลิก ตอบรับเขาเสียงหวานให้หมัดนักๆ ชักจะกระตุก

"จ๋า"

-End-

พอ พอก่อน ก่อนที่จะควบคุมไม่ได้ >w<

อ๊ากกกก อิยามะบร้า!!
ไม่ลงทุนอะไรเลย แบบนี้มันมีแต่ได้กับได้นี่หว่า

Happy BirthDay!

Akutagawa Jirou
The Sleeping Beauty of Hyotei

คิดถึง คิดถึง คิดถึง!!
คิดถึงแกะน้อยขี้เซาเหลือเกิน

ได้อวยพรวันเกิดให้เป็นครั้งที่สองแล้ว ^^
ยังรักจิโร่เสมอ อยากเห็นจิโร่เล่นเทนนิสอย่างมีความสุขตลอดไป

มีความสุขกับเทนนิส แล้วก็คนที่เล่นเทนนิสด้วยกันมากๆ นะจร๊า!~

[Tenipuri FanFiction] Happy Birthday (Jirou x Atobe)

ฟิคยังไม่มาจ้ะ (_ _。)

เปล่าลืม เปล่าลำเอียง เปล่าเบี้ยวแต่งอย่างใด แต่มันไม่ทัน!!
เพราะพรุ่งนี้ต้องตื่นแต่เช้าไปทำงานที่มหาลัย

เอาไว้เดี๋ยวมา Edit อีกรอบนะจ้ะ ขอแปะโป้งด้วย Pairing ไว้ก่อน

ขอโทษนะแกะน้อย (╥﹏╥)