ヤクミント

ลูกเทนนิสกระทบที่เสาก่อนจะค่อยๆ กลิ้งไปบนขอบเน็ต และหล่นลงบนคอร์ทฝั่งที่จิโร่ยืนอยู่

"Game set, won by Marui Bunta"

คนที่ยืนอยู่บนคอร์ทอีกฝั่งประกาศชัยชนะให้กับตัวเองเสียงดัง พร้อมกับชูสองนิ้ว เป่าลูกโปร่งหมากฝรั่งออกมาด้วยความเคยชิน

"มาคุอิคุงสุดยอดเลย" จิโร่ยังคงยืนนิ่งอยู่กับที่ ประทับใจกับการปิดเกมของบุนตะจนไม่สามารถเคลื่อนไหวได้

"ตามที่สัญญาไว้หละ นายต้องเลี้ยงเค้กชั้น" บุนตะเดินอ้อมไปเก็บลูกเทนนิส และเดินมาโอบไหล่จิโร่ไว้หลวมๆ พาไปนั่งที่เก้าอี้ข้างคอร์ท

"แล้วมารุอิคุงต้องมาเล่นกับชั้นอีกบ่อยๆ น้า~"

"ได้อยู่แล้ว แต่ถ้านายแพ้ต้องเลี้ยงเค้กชั้นนะ" บุนตะพูดระหว่างที่ล้วงมือเข้าไปในกระเป๋า หยิบผ้าขนหนูขึ้นมาเช็ดเหงื่อที่ใบหน้าและลำคอให้จิโร่

"แล้วมารุอิคุงอยากกินเค้กร้านไหนอ่ะ" จิโร่ถามพร้อมกับยื่นขวดน้ำให้บุนตะ

บุนตะใช้เวลานึกอยู่พักหนึ่ง "เอาเป็นร้านประจำของชั้นแล้วกัน" พูดจบก็เปิดฝากขวดยกน้ำขึ้นดื่ม
 
 
 
 
กระดิ่งที่แขวนไว้หน้าประตูร้านกระทบกันเกิดเสียงดังกรุ๊งกริ๊ง เมื่อบุนตะเปิดประตูร้านเค้กและเดินนำจิโร่เข้าไปด้านในที่ถูกตกแต่งอย่างเรียบง่าย แต่ก็ทำให้คนที่เพิ่งมาครั้งแรกอย่างจิโร่ตกตะลึงไปกับความเรียบง่ายที่แฝงไว้ด้วยกลิ่นไอของความนุ่มนวลและหอมหวาน คล้ายกับเวลาที่ใช้ส้อมจิ้มลงไปบนเค้กในจาน

"ทางนี้"

บุนตะหันกลับไปคว้าข้อมือจิโร่พาเดินมาทางมุมหนึ่งของร้าน แน่นอนว่าเป็นมุมโปรดของเจ้าตัวที่อยู่ชิดกับกระจกมองออกไปเห็นสวนหย่อมเล็กๆ ด้านหลังร้าน เวลาเย็นที่พระอาทิตย์กำลังจะตกส่องแสงสีส้มผ่านหน้าต่างเข้ามากระทบบนโต๊ะไม้ที่มีเก้าอี้สองตัววางอยู่ตรงข้ามกัน ทำให้ดูเหมือนกับบริเวณนี้ของร้านดูคล้ายกับ น้ำชาที่มักจะเสิร์ฟคู่กับเค้ก

"รับอะไรดีคะ?" พนักงานของร้านถามพร้อมกับยื่นเมนูให้ทั้งสอง

บุนตะรับมาตามมารบาท แล้วก็สั่งโดยที่ไม่ต้องเปิดดูเมนู "สตรอเบอรี่ชีสเค้กครับ"

ส่วนจิโร่ยังคงวุ่นอยู่กับการเปิดเมนู พนักงานอมยิ้มขณะที่รอรับเมนูจากจิโร่

"จะกินอะไรหละ" บุนตะถาม ชะเง้อไปดูเมนูตรงหน้าจิโร่

"ไม่รู้สิ น่ากินไปหมดจนเลือกไม่ถูกเลย"

"กินเหมือนชั้นมั้ยหละ อร่อยสุดในร้านแล้ว" บุนตะเสนอ จิโร่เงยหน้าขึ้นมามอง

"โอเค!~ งั้นเอาเป็นสตรอเบอรี่ชีสเค้กสองที่เลยละกันครับ" บุนตะหยิบเมนูจากจิโร่ส่งคืน พนักงานรับไว้หลังจากที่จดรายการที่ทั้งสองคนสั่งเรียบร้อยแล้ว

"มารุอิคุงมาร้านนี้บ่อยมั้ยอ่ะ" จิโร่ถามขึ้นขณะที่มองดูรอบร้าน

"บ่อยสิ ไม่งั้นจะเป็นร้านประจำเหรอ?"

"แล้วมากับใครอ่ะ"

"กับแจ๊คคัลบ้างหละ บางทีถ้านิโอเลี้ยง ยางิวก็จะมาด้วยกันน่ะ"

"เหรอ~~" จิโร่ลากเสียงยาว มองดูนกตัวเล็กที่กำลังกินน้ำอยู่แถวน้ำตกในสวนหย่อม

ครู่หนึ่งพนักงานก็เดินมาพร้อมกับสตรอเบอรี่ชีสเค้กสองที่ และน้ำชาที่เสิร์ฟคู่กัน จิโร่หันไปขอบคุณพนักงาน เธอเองก็ส่งยิ้มกลับมาอย่างสุภาพ

"นี่จิโร่ พระอาทิตย์ตกแล้วน่ะ" บุนตะเรียกให้จิโร่หันไปมองนอกหน้าต่าง

ระหว่างที่จิโร่กำลังให้ความสนใจกับภาพสวยงามด้านนอกนั้น บุนตะก็ใช้ส้อมตักสตรอเบอรี่บนเค้กจิโร่มาเข้าปากด้วยความรวดเร็ว แต่จิโร่ก็หันกลับมาเห็นพอดี

"มารุอิคุงทำอะไรน่ะ" จิโร่โวยวาย มองเค้กในจานที่เคยมีสตรอเบอรี่อยู่ด้านบน

"อร่อยดีนะ....เห้ย!!" บุนตะร้องเมื่อส้อมในมือจิโร่ตักสตรอเบอรี่ของเขาไป และกำลังจะเอาเข้าปาก

แต่เหมือนว่าบุนตะจะไวกว่า เขาคว้าข้อมือจิโร่เอาไว้ได้ทัน พร้อมกับโน้มตัวข้ามโต๊ะไป และบังคับมือจิโร่ให้ส่งตรอเบอรี่เข้าปากเขาแทน

"อร่อยดีนะ" บุนตะพูดซ้ำอีกครั้ง และยื่นจมูกไปชนปลายจมูกจิโร่เบาๆ เป็นการประกาศชัยชนะ

"มารุอิคุงขี้โกงงงงง~~" จิโร่โวยวาย "เอาสตรอเบอรี่ไปหมดเลย"

บุนตะหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ตัดเค้กชิ้นใหญ่ในจานตัวเองส่งเข้าปากเคี้ยวอยากมีความสุข
 
 
 
 
เสียงกระดิ่งดังกรุ๊งกริ๊งอีกครั้ง เมื่อทั้งสองคนเปิดประตูออกจากร้าน จิโร่ยังคงทำแก้มป่องงอนที่ไม่ได้กินสตรอเบอรี่

"นี่ยังไม่หายโกรธอีกเหรอ" บุนตะถาม คว้าคอจิโร่มาให้เดินใกล้ๆ

จิโร่ทำแก้มป่องกว่าเดิม หันหน้าหนีไปอีกทาง

"ถ้าไม่หายงอนนะ เดี๋ยวจะเอาจมูกจิ้มแก้มแตกเลย"

เท่านั้นหละจิโร่ก็รีบทำหน้าให้กลับเป็นปกติทันที บุนตะเห็นก็อดที่จะหัวเราะไม่ได้ พลางยื่นมือไปหยิกแก้มจิโร่เบาๆ ด้วยความันเขี้ยว

"หายงอนยัง?" บุนตะถาม

"หายแล้วก็ได้ แต่คราวหน้ามารุอิคุงต้องให้ชั้นกินตรอเบอรี่ทั้งหมดเลยนะ!"
 
 
 
 
อาทิตย์ถัดไปมาถึงอย่างเชื่องช้าในความรู้สึกของคนที่เฝ้ารอให้วันเสาร์มาถึงเร็วๆ จิโร่รีบไปนั่งคอยที่ร้านเค้กโต๊ะเดิมก่อนเวลานัดเกือบชั่วโมง พอถึงเวลานัดบุนตะก็มา สตรอเบอรี่ชีสเค้กสองที่ถูกสั่งไว้รอก่อนอยู่แล้ว บุนตะถึงกับกลั้นหัวเราะไม่อยู่กับพฤติกรรมที่เหมือนเด็กของจิโร่

"เอาสตรอบเอรี่ของมารุอิคุงมาให้ชั้นเดี๋ยวนี้เลย!" จิโร่แกล้งทำเสียงงอน

"ทำไมไม่เอาไปตั้งแต่ตอนที่ชั้นยังไม่มาหละ" บุนตะถาม ทำหน้าระรื่น

"ไม่เอา จะให้มารุอิคุงเป็นคนให้"

"งั้น...เอามือมาสิ"

จิโร่ทำหน้างง แต่ก็ยื่นมือไปทางบุนตะอย่างว่าง่าย

บุนตะกุมมือจิโร่ไว้หลวมๆ บังคับให้หยิบส้อม และตักสตรอเบอรี่บนเค้กของเขา ยิ้มอย่งเจ้าเล่ห์ และกำลังจะส่งเข้าปากตัวเอง แต่จิโร่ร้องท้วงพลางขืนมือเอาไว้ จ้องหน้าบุนตะเขม็ง

"โอเคๆ ไม่แกล้งแล้ว"

บุนตะส่งสตรอเบอรี่ลูกนั้นเข้าปากจิโร่ที่อ้ารออยู่นานแล้ว ก่อนจะโน้มตัวข้ามโต๊ะ มาขโมยหอมแก้มคนที่กำลังเคี้ยวอย่างมีความสุขฟอดใหญ่

"ค่าตอบแทนที่ป้อนไง ของนายให้ชั้นป้อนมั้ย?"

"ไม่เป็นไร" พูดจบจิโร่ก็ตักสตรอเบอรี่บนเค้กใส่ปากทันที และรีบเคี้ยวจนหมดอย่างรวดเร็ว

- End -

ดองไว้ข้ามปีเลย = w =
จำได้ว่าจะแต่งฟิคคู่นี้ให้ครบเท่ากับของกินที่สองคนนี้ชอบ เลยได้เค้กเลี่ยนๆ ออกมา