ヤクミント

แรมโบ้ในวัยเด็กหัวเราะเสียงดังลั่นขณะที่วิ่งไล่อี้ผิงลงบันไดมาพร้อมกัน แลบลิ้นปิ้นตาทำท่าทางคล้ายกับผีหลอกอี้ผิงมาทางห้องครัว

"แฮ่!~ ผีบร็อคโคลี่มาแล้ว"

"@#$#%&*%&$%#$^&%*%^!$%_&)"

เพราะว่าสายตาสั้นมากเลยทำให้มองเห็นผมพองฟูของเด็กชายในชุดลายวัวดูคล้ายกับบร็อคโคลี่ที่กำลังวิ่งไล่กวดตัวเองอยู่ อี้ผิงวิ่งเข้ามาในห้องครัว หวังจะเจอกับคุณแม่ผู้เป็นเจ้าของบ้านซึ่งพอจะเป็นที่พึ่งได้ แต่ก็เปล่า และขณะที่วิ่งวนรอบโต๊ะกินข้าวอยู่นั้นเอง สึนะก็เดินเข้ามาพอดี อี้ผิงรีบวิ่งเข้าไปหลบด้านหลัง เกาะขาสึนะเอาไว้

"อะไรกันเนี่ย แรมโบ้แกล้งอี้ผิงอีกแล้วเหรอ!!" สึนะพูดกับแรมโบ้ที่ยืนแลบลิ้นอยู่ตรงหน้า "ถ้าไม่เล่นด้วยกันดีๆ จะบอกคุณแม่ให้งดข้าวเย็นทั้งสองคนเลยนะ"

แต่เหมือนกับว่าทั้งสองคนจะไม่ได้ยินคำพูดของสึนะ เมื่อแรมโบ้อ้อมมาด้านหลัง และเริ่มวิ่งไล่อี้ผิงอีกครั้ง แต่คราวนี้กลับวนอยู่รอบๆ ตัวสึนะ

"โอ้ยยยย!!~~~ หยุดสิทั้งสองคน" สึนะเริ่มโวยวาย ชักจะเวียนหัวกับเด็กสองคนที่วิ่งวนเป็นวงกลมอยู่รอบตัวเอง พยายามหาช่องว่างเดินไปเปิดตู้เย็นเพื่อที่จะกินน้ำ

"อุแง๊!!!~~~" เสียงร้องไห้โหวกเหวกรำคาญหูจนเริ่มจะชิน แรมโบ้วิ่งมาชนกับประตูตู้เย็นอย่างแรง หน้าผากบูดเป็นรอยแดง

"#$%^*(&*$%@$!$@#%" ถึงแม้ว่าจะฟังไม่รู้เรื่อง แต่ก็เหมือนกับว่าอี้ผิงกำลังถามว่าแรมโบ้เป็นอะไรรึเปล่า

"แรมโบ้เป็นอะไรมากมั้ย เดี๋ยวชั้นไปเอายามาทำแผลให้นะ" สึนะรีบวิ่งผลุนผลันออกไปจากห้องครัวทันที

และทุกครั้งที่แรมโบ้ร้องไห้ก็จะคว้าปืนบาซูก้าทศวรรษขึ้นมาจากไหนไม่รู้ พร้อมหันปากกระบอกปืนเข้าหาตัวเอง แต่คราวนี้เป็นโชคร้ายของอี้ผิงที่ยืนอยู่ข้างๆ ใกล้กับวิถีของกระสุน ผลของปืนมหัศจรรย์นี้จึงเรียกตัวเธอในอีกสิบปีข้างหน้ามาพร้อมกันกับแรมโบ้ด้วย

"ว๊าย!!"

"โอ้ย!!"

อี้ผิงในอีกสิบปีข้างหน้ากำลังอยู่ระหว่างจัดชั้นในสือในห้องถูกเรียกกลับมาในอดีตเมื่อสิบปีที่แล้ว หนังสือเล่มหนามากมายที่เคยอยู่ในอ้อมแขนของเธอซึ่งกำลังจะเรียงเข้าชั้นร่วงลงใส่เท้าของแรมโบ้อีกสิบปีข้างหน้า ที่กำลังกินข้าวกลางวันอยู่

"ขอโทษค่ะ ไม่รู้ทำไมจู่ๆ ชั้นหนังสือก็หายไป แล้วชั้นก็มาอยู่ในห้องครัวได้ยังไง"

"เธอเป็นใครเนี่ย"

"ขอโทษนะคะ" อี้ผิงที่กำลังตกใจก้มเก็บหนังสือที่หล่นกระจัดกระจายอยู่อย่างรวดเร็ว แรมโบ้เองก็ช่วยเก็บด้วย

"สงสัยตัวชั้นในตอนเด็กคงเผลอยิงบาซูก้าทศวรรษใส่ตัวเองอีกแน่เลย" แรมโบ้ส่งหนังสือให้อี้ผิง

เงียบไปนานขณะที่ต่างฝ่ายต่างจ้องหน้ากัน แรมโบ้เอื้อมไปหยิบหนังสือในอ้อมแขนของอี้ผิงมาถือไว้เอง

"ถือให้" แรมโบ้พูดก่อนที่อี้ผิงจะทันได้อ้าปากท้วง

"เอ่อ....แล้วเราจะกลับไปได้ยังไง"

"รออีกซักพักหละ บาซูก้าทศวรรษมีผลแค่ห้านาที" แรมโบ้อธิบายและกำลังจะลุกขึ้นยืน

"ระวัง!!"

ไม่ทันเสียแล้ว แรมโบ้หัวกระแทกกับขอบโต๊ะกินข้าวอย่างแรงจนหนังสือของอี้ผิงร่วงหลุดมือลงใส่ขาอีกครั้ง

"โอ้ยยยย!!" แรมโบ้ร้อง ขาทรุดก้นกระแทกกับพื้น

"เป็นอะไรมากมั้ย" อี้ผิงเข้าไปดูอาการของแรมโบ้ คว้าศีรษะของแรมโบ้มาแหวกผมดูบริเวณที่กระแทกกับขอบโต๊ะเริ่มมีเลือดไหลซึมออกมา

"อด...อดทนไว้..." แรมโบ้เริ่มสะอื้น มือข้างหนึ่งกุมศีรษะอีกข้างกุมเท้าเอาไว้

"อดทนไว้นะ เดี๋ยวได้กลับแล้วก็ไปทำแผลที่โรงพยาบาลนะ" อี้ผิงลุกลี้ลุกลนกับอาการบาดเจ็บของแรมโบ้

"อุแง๊!!!~~~" แรมโบ้ในอีกสิบปีข้างหน้าเริ่มร้องไห้ แม้ว่าจะผ่านไปอีกสิบปีแล้วก็ตาม แต่เสียงร้องไห้ของแรมโบ้ก็ยังคงความแสบแก้วหูเอาไว้

อี้ผิงตกใจ รีบปลอบ "อย่าร้องไห้สิ" ว่าพลางยกมือขึ้นปาดน้ำตาให้แรมโบ้อย่างลวกๆ ส่วนแรมโบ้ก็เริ่มจะคว้าหาบาซูก้าทศวรรษที่ตัวเขาเองในอดีตวางทิ้งเอาไว้แถวนั้น และกำลังจะยิง

พอดีกับที่ผลของบาซูก้าทศวรรษหมดลง อี้ผิงและแรมโบ้ในวัยเด็กกลับมาพร้อมกับที่อี้ผิงและแรมโบ้ในอีกสิบปีข้างหน้าก็ได้กลับไปยังอนาคตเหมือนเดิม

นิ่งไปพักนึง แล้วแรมโบ้ก็เริ่มโหวกเหวกอีกครั้ง

"อี้ผิงเอาหนังสือของสึนะมาเล่นเกลื่อนกลาด"

"#$@#%^*$%!$#@^$#&$^%#&^$(^&)&*" อี้ผิงเถียงแรมโบ้ และเริ่มวิ่งไล่กวดกันอีกครั้ง เพียงแต่คราวนี้อี้ผิงเป็นฝ่ายวิ่งไล่แรมโบ้แทน จนสึนะเข้ามาพร้อมกับยาที่จะทำแผลให้แรมโบ้

"อ้าว? แรมโบ้แผลหายแล้วเหรอ" สึนะวางยาทำแผลลงบนโต๊ะกินข้าว มองดูเด็กสองคนวิ่งไล่กวดกันออกนอกห้องครัวไป

"แล้วนี่หนังสือของใครหละ?"

นั่นเป็นตอนที่อี้ผิงและแรมโบ้ในอีกสิบปีข้างหน้าได้พบกันเป็นครั้งแรก
และอี้ผิงก็หาหนังสือของเธอที่ถูกวางทิ้งไว้ในห้องครัวบ้านซาวาดะไม่เจออีกเลย ส่วนแรมโบ้ก็ไม่ได้กินข้าวกลางวันเพราะต้องไปโรงพยาบาลเพื่อทำแผลแทน

-End-

กรี้ดดดด ><
รักอี้ผิง รักคุณแรมโบ้

โฮกฮาก!~ ฟิคนอร์มอลเซ่นให้กับสองคนนี้เลย
โอ้ยยย รักเว้ยยยยยย มันน่ารักกกกก


ปล. ใครยังไม่เห็นธีมใหม่กด F5 นะจ้ะ