ヤクミント

*Happy Brithday to Malangporyim*

สุขสันต์วันเกิดนะจร๊า
วันเกิดปีนี้พี่ก็ขอให้มีความสุขมากๆ น้า มีสุขภาพแข็งแรงไม่เจ็บไม่ป่วยไม่ไข้ พบเจอแต่สิ่งดีๆ ผ่านเข้ามาในชีวิต ถ้าหากว่าจะต้องพบเจอกับปัญหาใดๆ ก็ขอให้สามารถแก้ไขและข้ามผ่านไปได้หมดเลย คิดอะไรก็ขอให้สมดังที่หวังเอาไว้ และก็ขอให้ ปุริ!~ นะจ้ะอุฮิ *w* สาธุ!

ของขวัญวันเกิด...ด้วยความที่ไม่สามารถจับดินสอมาละเลงเป็นภาพอันสวยงามให้ได้ พี่เลยขอเอาตัวอักษรทั้งหมดที่มี มาแต่งเป็นฟิคฟูจิเทะให้แทนละกันนะจ้ะ Vv

ShortFiction for Malangporyim : Wintertime (Fuji x Tezuka)

วันนี้อากาศเย็นตั้งแต่เช้า ผมรีบออกจากบ้านเร็วเป็นพิเศษเผื่อจะได้เจอกับเทะสึกะกลางทางและทำเหมือนกับว่าเป็นเรื่องบังเอิญ แต่ด้วยความรีบร้อนนั่นเอง ผ้าพันคอที่ควรจะพันอยู่รอบคอผมตอนนี้กลับถูกวางพาดเอาไว้ปลายเตียง อากาศหนาวในตอนนี้จึงค่อนข้างจะเป็นปัญหาสำหรบผมเล็กน้อย

ผมเร่งฝีเท้าเดินให้เร็วขึ้น เพื่อว่าการขยับร่างกายอย่างรวดเร็วจะช่วยทำให้ร่างกายรู้สึกอุ่นขึ้นมาบ้าง และผมก็เห็นแล้ว ถึงแม้จะเห็นเพียงแค่ด้านหลังเดินอยู่ไกลออกไป แต่ผมก็จำได้ว่านั่นคือ เทะสึกะ

ผมสีน้ำตาลเข้มหวีเป็นทรงอย่างเรียบร้อย ชุดนักเรียนที่ไม่มีรอยยับให้เห็นแม้สักนิด กระเป๋าใส่ไม้เทนนิสถูกสะพายเอาไว้ที่ไหล่ ก้าวเดินด้วยท่วงท่าที่สง่างามสมกับเป็นกัปตันทีม เนี้ยบตั้งแต่หัวจรดเท้าเหมือนทุกวันเลยนะ เทะสึกะของผม

ผมเดินเข้าไปทางด้านหลังของเทะสึกะ พยายามจะไม่ให้เขารู้ตัว แต่แล้ว...

"ฮัดชิ้ว!!" ผมจามออกมาเบาๆ พร้อมกับเสียหลักเซไปชนเทะสึกะ หน้ากระแทกลงบนไหล่อย่างตั้งใจ  "ขอโทษนะเทะสึกะ" ผมเงยหน้าขึ้นขอโทษเขา คลายมือที่จับท่อนแขนเทะสึกะออกช้าๆ

เทะสึกะหันมามองผมอย่างงงๆ คงแปลกใจเล็กน้อยที่จู่ๆ ผมก็เข้ามาพร้อมกับจามใส่เขา "...ฟูจิ นายเป็นหวัดเหรอ?"

"คงจะมีใครบางกำลังพูดถึงผมมากกว่าน่ะ" ผมยิ้มให้เทะสึกะเหมือนอย่างทุกที แล้วก็จามออกมาอีกครั้ง เทะสึกะมองหน้าผมทำคิ้วติดกันเหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่าง
 
 
 
เราแยกกันที่หน้าห้องเรียนของเทะสึกะ ผมโบกมือลาเขาก่อนจะเดินมาที่ห้องของตัวเอง ตอนนี้ผมเริ่มที่จะต้องการกระดาษทิชชู่เพราะรู้สึกจะมีน้ำมูกไหลออกมาแล้ว สงสัยผมคงจะเป็นหวัดจริงๆ เสียแล้วหละ

"ฟูจิ----" เอจิกระโดดกอดคอผมทันทีที่ผมนั่งลงที่โต๊ะเรียน

"ชั้นเป็นหวัดอยู่น่ะเอจิ" ผมพูดเบาๆ เท่านั้นเอจิก็รีบผละออกจากผมทันที

"หว๋าาาาา ชั้นไม่อยากติดหวัดนายนะฟูจิ" เอจิเดินไปนั่งบนเก้าอี้ของตัวเอง หันหน้ากลับมาหาผม เกยคางบนพนักพิง "งั้นเย็นนี้นายก็ไปซ้อมไม่ได้น่ะสิ"

"ชั้นไม่เป็นอะไรมากหรอก เดี๋ยวก็จะหายแล้วหละ" ผมตอบแล้วยิ้ม

"เหรอ?"
 
 
 
ตอนกลางวันหลังจากทานอาหารเสร็จแล้ว ผมเดินไปหาเทะสึกะที่ห้องเรียน เขาชอบนั่งอ่านหนังสืออยู่ที่ห้องคนเดียวประจำ ผมนั่งลงบนเก้าอี้ของโต๊ะเรียนด้านหน้า พอกลางวันผมก็เริ่มจำไอและเจ็บคอ เสียงไอค่อกแค่กของผมทำให้เทสึกะปิดหนังสือและเก็บลงในเก๊ะของโต๊ะเรียนทันที

"นายเป็นหวัดใช่มั้ย" เขาถามผมด้วยสีหน้าจริงจัง ผมยิ้ม "ไปทานยาแล้วนอนพักที่ห้องพยายาลเถอะ" เทะสึกะลุกขึ้นมายืนอยู่ข้างๆ กำข้อมือผมเอาไว้

ผมหันไป เงยหน้าขึ้นมองเขา เอื้อมมือข้างที่เทะสึกะจับอยู่ไปแตะผ้าขนสัตว์สีน้ำตาลที่พันอยู่รอบคอของเขา ค่อยๆ ไล้ปลายนิ้วขึ้นไปช้าๆ จนในที่สุดปลายนิ้วของผมก็สัมผัสได้ถึงลำคอที่ร้อนผ่าวของเทะสึกะ ผิดกับฝ่ามือเย็นเฉียบของเขาที่กำรอบข้อมือผมอยู่อย่างไม่ขัดขืน

"ข้างนอกอากาศเย็นมากเลย ขอผ้าพันคอให้ผมนะ"

เทะสึกะเงียบไม่มีทีท่าว่าจะตอบอะไร ผมออกแรงกดที่ลำคอให้เทะสึกะโน้มตัวลงมาจนใบหน้าเราอยู่เกือบชิดกัน ปลายจมูกของผมแตะโดนแก้มเทะสึกะเบาๆ ตอนที่เขาหันหน้าหนี แต่ผมก็ใช้มือทั้งสองข้างประคองใบหน้าเขาให้หันกลับมามองหน้าผมตรงๆ รู้ได้เลยว่าเทะสึกะพยายามหายใจเบาๆ เท่าที่จำเป็นเท่านั้น

เทะสึกะยืนนิ่งเหมือนหุ่นขณะที่ผมถอดผ้าพันคอเขาออกช้าๆ จงใจเลื่อนใบหน้าไปจนจมูกชิดกัน และพ่นลมหายใจร้อนๆ อยู่บริเวณริมฝีปากของเทะสึกะ หลายครั้งที่ผมทำเหมือนจะจูบเขาระหว่างที่ถอดผ้าพันคอออกอยู่นี้ แต่ผมอยากจะแกล้งเทะสึกะมากกว่า ผมจะแกล้งไปจนกว่าเขาจะเป็นฝ่ายเริ่มจูบผม

ผ้าพันคอของเทะสึกะมาอยู่ในมือผมแล้ว แต่เขาก็ยังไม่ยอมปล่อยมือที่จับข้อมือผมอยู่ดี ผมยิ้มให้เทะสึกะและลุกขึ้นยืน เอาผ้าพันรอบคออย่างรวดเร็ว แต่เทะสึกะกลับออกแรงดึงข้อมือผม จนผมเซเข้าไปใกล้เทะสึกะอีกครั้ง เขากำรอบข้อมือผมแน่นขึ้นขณะที่ผมเงยหน้าขึ้นมองหน้าเขา เทะสึกะโน้มใบหน้าลงมาช้าๆ จนปลายจมูกเราแตะกัน และก่อนที่จะโดนเขาจูบ ผมรีบยกมือข้างที่ว่างอยู่มาปิดปากตัวเองเอาไว้อย่างรวดเร็ว เทะสึกะเลยจูบที่มือผมแทนที่จะเป็นริมฝีปาก

"อยากจูบผมเหรอเทะสึกะ" ใบหนาของเทะสึกะเปลี่ยนเป็นสีแดงเรื่อยมากขึ้น เมื่อผมใช้สองมือประคองใบหน้าเขาเอาไว้ ผมรับรู้ได้ทันทีเลยว่าใบหน้าของเขาร้อนผ่าว "เดี๋ยวติดหวัดผมไม่รู้ด้วยนะ"
 
- End -
 
 
 
ตายแล้วววว!!! นี่มันอะไรกั๊น O[]O!!
ฟูจิ ฟูจิ ฟูจิ อะไรกันนนนนน...
 
พอแต่งแล้วรู้สึกหลงรักฟูจิเทะขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่
อร๊ายยย >////< โดนมนตร์สะกดแห่งเนตรสะพรึงหรือไรนี่? ยังไม่พอ ยังไม่พอ เกิดอาการเสี้ยนอย่างแต่งอีก!! ฟูจิเสะแบบนี้ชอบฮร้า!~ เสะเข้าไปสิจ้ะ เสะเข้าไปอีก (อร๊ายยย..)
 
สุขสันต์วันเกิดนะจร๊า ปอยิ้ม!!!~