ヤクミント

หากมีใครขอให้คุณหลับตาขณะที่เขาบอกว่ามีบางอย่างจะให้คุณ ผมขอแนะนำว่าคุณอย่าทำตามเด็ดขาด เพราะคุณจะไม่สามารถรู้ได้เลยว่าเขาจะทำอะไรขณะที่คุณกำลังหลับตาอยู่ จะรู้ได้ก็ต่อเมื่อคุณได้ลืมตาขึ้นแล้ว
 
เว้นเสียแต่ว่า... นั่นจะเป็น จูบ
 
 
 
 
ปฏิทินบนโต๊ะหนังสือของผมบอกให้ผมรู้ว่าวันนี้เป็นวันคล้ายวันเกิดของผม 'อายุมากขึ้นอีกปีแล้วสินะ' ผมนึกและยิ้มให้กับตัวเองเป็นของขวัญวันเกิดชิ้นแรกที่มอบให้กับตัวเองก่อนจะหยิบแว่น จากกล่องแว่นขึ้นมาใส่เและรีบออกจากบ้านเพื่อไปที่ชมรมแต่เช้า

กิจกรรมทุกอย่างดำเนินไปตามปกติเหมือนทุกวันอย่างเคย สมาชิกในทีมซ้อมกันในตอนเช้าเรียกเหงื่อเพียงเล็กน้อย และเมื่อถึงเวลาเข้าเรียก็แยกย้ายกันไปเรียนและจะมาเจอกันอีกทีตอนเย็นหลังเลิกเรียนแล้ว เพื่อซ้อมหนักกว่าเดิม เพียงแต่มีสิ่งหนึ่งที่ผิดปกติไปไม่เหมือนทุกวัน ในเก๊ะที่โต๊ะเรียนของผมมีกระดาษโน๊ตแผ่นเล็กๆ แผ่นหนึ่งวางเอาไว้ ข้อความในกระดาษโน๊ตเขียนเอาไว้ว่า
 
 
'วันนี้หลังเลิกเรียนจะรออยู่ที่ห้องแลบฟิสิกส์ มาให้ได้นะ
 
...อาโตเบะ'
   
   
ผมอ่านข้อความในกระดาษโน๊ตแผ่นเล็กนั้นซ้ำไปซ้ำมาหลายรอบจนไม่มีสมาธิเรียนวิชาแรกในตอนเช้า อาโตเบะเนี่ยนะจะเขียนโน๊ตอะไรแบบนี้ให้ผม ถ้าจะนัดก็นัดตอนซ้อมเมื่อเช้าก็ได้นี่น่า หรือว่าจะมีใครแอบอ้างชื่ออาโตเบะ
 
ผมนั่งคิดซ้ำไปซ้ำมาหาคำตอบที่น่าจะเป็นไปได้มากที่สุด แต่สุดท้ายแล้วคำตอบที่ผมได้ก็คือ ไปที่ห้องแลบฟิสิกส์ตอนเย็นหลังเลิกเรียนเพื่อพิสูจน์ว่าแท้ที่จริงแล้วจะเป็นคนอื่นแอบอ้างชื่ออาโตเบะ หรือเป็นอาโตเบะจริงๆ
   
 
   
   
ผมมาถึงตามเวลานัดพอดี เมื่อเปิดประตูห้องแลบเข้าไปก็เห็นใครบางคนยืนรอผมอยู่ด้านใน เมื่อคนๆ นั้นหันมาผมจึงจำได้ทันทีว่าเป็นอาโตเบะ ไม่ใช่ใครอื่นเลย
 
"ดีใจที่เห็นนายมานะ โอชิทาริ" อาโตเบะพูด เดินอ้อมด้านหลังผมไปปิดประตูห้องแลบ
 
"ความจริงถ้านายมีธุระอะไรกับชั้นคุยกันตอนเข้าชมรมก็ได้นี่"
 
"เพราะเป็นธุระสำคัญน่ะสิ ถึงได้ต้องให้นายมาที่นี่" อาโตเบะเดินกลับมากระซิบข้างหูผม เน้นคำว่า 'สำคัญ' เป็นพิเศษ
 
แล้วจู่ๆ อาโตเบะก็ผลักผมให้ล้มลงบนพื้น เราลองคนล้มลงมาด้วยกันโดยมีผมอยู่ด้านล่างและอาโตเบะคร่อมทับร่างผมอยู่ด้านบน แขนสองข้างของอาโตเบะยันพื้นอยู่เพื่อที่จะไม่ทิ้งน้ำหนักตัวทั้งหมดของเขาลงมาบนตัวผม เพียงแต่ว่าตอนนี้จมูกและริมฝีปากของเราห่างกันเพียงไม่กี่เซนฯ
 
"อย่าเพิ่งขยับนะ" อาโตเบะออกคำสั่งทั้งที่เรายังคงจ้องหน้ากันอยู่
 
ผมปฏิบัติตามอย่างเลี่ยงไม่ได้ ต่อให้อยากขยับตัวแค่ไหนแต่อาโตเบะคร่อมทับร่างผมเอาไว้แบบนี้ก็คงจะขยับไปไหนไม่ได้อยู่ดี
 
"อาโต...."
 
"ชู่วววว...เงียบก่อน" อาโตเบะออกคำสั่งอีกครั้งให้ผมเงียบ แล้วซักครู่หนึ่งผมก็เห็นเงาคนผ่านทางกระจกบานเล็กที่ประตูห้องแลบ ประมาณหกเจ็ดคนได้เดินผ่านระเบียงหน้าห้องแลบไป
 
"โอเคแล้วหละ" อาโตเบะพูดเมื่อเสียงพูดคุยของคนพวกนั้นไกลออกไป
 
ผมขยับตัวเล็กน้อย อาโตเบะจึงรีบลุกขึ้นนั่งบนพื้นก่อนที่ผมจะลุกขึ้นบ้าง
 
"เกือบไปเหมือนกันนะ" ผมพูดขึ้นทำลายความเงียบที่กำลังจะก่อตัวขึ้นอย่างไม่ได้เชื้อเชิญ

"โอชิทาริ" จู่ๆ อาโตเบะก็เรียกชื่อผม ผมหันไปมองหน้าเขาอย่างงงๆ เหมือนอาโตเบะอยากจะพูดอะไร แต่เขาก็เป็นฝ่ายปล่อยให้ความเงียบกลับมาหาเราสองคนอีกครั้ง
 
"วันนี้...." แล้วอาโตเบะก็พูดขึ้น ดูท่าทางแปลกไป
 
"อะไรเหรอ?" ผมถามกลับ เงยหน้าขึ้นมองอาโตเบะที่ลุกยืนขึ้น มองออกไปทางประตูห้องแลบก่อนที่จะหันกลับมาก้มลงจับข้อมือผม
 
"มาทางนี้หน่อยสิ" อาโตเบะพูดและเขาก็ออกแรงดึงเบาๆ ให้ผมลุกขึ้น และพาเดินไปทางบานหน้าต่าง
 
อาโตเบะใช้มืออีกข้างรูดม่านเปิดออกส่วนมืออีกข้างของเขายังคงกำรอบข้อมือผมอยู่ หกโมงกว่าๆ พระอาทิตย์กำลังจะตกดินพอดี ท้องฟ้าในตอนนี้จึงเปลี่ยนเป็นสีส้มอ่อนๆ แสงสีส้มส่องเข้ามาในห้องแลบย้อมทุกสิ่งทุกอย่างในห้องนี้ให้กลายเป็นสีส้มแม้กระทั่งเราสองคนที่กำลังยืนมองดูพระอาทิตย์อยู่

"โอชิทาริ" อาโตเบะเรียกชื่อผมโดยที่ไม่พูดอะไรต่ออีกแล้ว ผมหันไปจ้องหน้าเขานานจนกระทั่งอาโตเบะหันมา เราสองคนจ้องหน้ากันอยู่อย่างนั้น อาโตเบะบีบมือผมแรงขึ้น แล้วบอกให้ผมหลับตา
 
"หา?"
 
"หลับตาสิ ชั้นมีบางอย่างจะให้" อาโตเบะย้ำอีกครั้ง ผมลังเล แล้วอาโตเบะก็ใช้มืออีกข้างเลื่อนขึ้นมาปิดตาผมเบาๆ ผมจึงต้องหลับตาอย่างว่าง่าย "ห้ามลืมตาจนกว่าชั้นจะบอกให้ลืมได้หละ"
 
ผมมองเห็นแต่ความมืดอยู่นานจนผมเกือบจะลืมตาขึ้น แต่ก็พอดีกับที่ลมหายใจอุ่นๆ ของคนตรงหน้าเป่ารดบริเวณเหนือริมฝีปากผม ค่อยๆ ใกล้ขึ้นเรื่อยๆ จนผมรู้สึกว่าปลายจมูกของอาโตเบะแตะที่ปลายจมูกผมอย่างแผ่วเบา และ...
   
   
   
   
เกือบจะทันทีที่เสียงของคนมากมายรอบตัวผมพูดพร้อมกับว่า 'ลืมตาได้!!~~' ผมรู้สึกเหมือนกับว่าผมที่ลงมาปรกหน้าของผมถูกมือของใครบางคนเสยขึ้นพร้อมกับเอาอะไรบางอย่างมาติดเอาไว้อย่างรวดเร็ว และผมด้านหลังที่ปกติจะละต้นคออยู่เสมอก็อยู่มือของใครอีกก็ไม่รู้รวบเป็นสองข้างคล้ายกับผมแกละต่ำๆ และเมื่อผมลืมตาขึ้น...

"แฮปปี้เบิร์ดเดย์!!~~~ โอชิทาริ/ยูชิ"
 
กระจกเงาบานใหญ่สะท้อนให้เห็นภาพใบหน้าของผมที่แปลกไป เพราะว่า โอชิทาริ ยูชิ ตอนนี้โดนทำให้กลายเป็นสาวน้อยน่ารักไปเสียแล้ว แกละต่ำๆ ที่ถูกรัดเอาไว้สองข้างมีโบว์เส้นเล็กๆ สีชมพูผูกอยู่ ผมที่ลงมาปรกหน้าถูกเสยปัดไปด้านข้างและเอากิ๊ปรูปดาวสีเหลืองและสีส้มติดเอาไว้สองตัว โชคดีที่แว่นตายังไม่ถูกถอดออกจึงยังคงพอมีเคร้าโครงของโอชิทาริคนเดิมเหลืออยู่บ้าง เสียแต่ว่า
 
กาคุโตะคู่ดับเบิ้ลของผมกำลังกดชัทเตอร์กล้องถ่ายรูปอย่างไม่ยั้ง จิโร่ยืนยิ้มกว้างชูสองนิ้วให้ผมอยู่ด้านหลังผ่านกระจกเงา (ถ้าให้เดาไอ้เจ้านี่แหละที่จับผมรัดแกละ) อาโตเบะถือกิ๊ปติดผมอันหนึ่งอยู่ในมือและอีกมากมายอยู่กับคาบาจิ ชิชิโดะและโอโทริชูริบบิ้นหลากสีให้ผมดูโดยมีฮิโยชิยืนกอดอกอยู่ใกล้ๆ และทาคิที่เป็นคนถือกระจกเงาให้ผมดูสารรูปตัวเอง
 
นี่มันอะไรกัน?
 
- TBC -
  
 

กร๊ากกกกกกก >[]< ด้วยความสะใจหลายยิ่ง มันต้องอย่างนี้ซี่เฮียวเท!!
มันคือฟิคแฮปวันเกิดชี่ย้อนหลังอย่างเลทมาหาศาล ว่าแล้ว เรามาร้องเพลงวันเกิดย้อนหลังให้ชี่กันเหอะ ^0^

ผมหล่อ ผมอหล่อ ... ผมหล่อ ผมหน้าตาดี ผมหน้าตาดี ... ผมหล่อ ผมหล่อ

ร้องเพลงจบละ อวยพร อวยพร >/////<

ขอให้ยูชิ หล่อ•ม่อ•ชี่ มากๆ นะจร๊า มีความ หล่อ•ม่อ•ชี่ ตลอดปี ตลอดไปเลย ถ้าไม่หล่อ•ไม่ม่อ•ไม่ชี่ ก็ไม่ใช่ก็ชิทาริ ยูชี่สิจร๊า Vv

^
^
=[]=!!
 
 
แต่ถึงยังไงก็เหอะ สะใจอีม่อชี่หลายแท้ เพราะรักนะถึงหยอกเล่นแบบนี้ อร๊ายยย รักนะแว่นกระจกม่อ >//////<  Vv อยากรู้ไหม? ใครเป็นคนคิดแผนนี้ อยากรู้ไหม? ทำไมน้องเก๋ของเราถึงต้อง เอาตัวเข้าแลกกับอีม่อขนาดนี้ อยากรู้ ยังไม่บอก อุบไว้ก่อน รอฟิครอบหน้านะจ้ะ ^^

และ*!! รูปอีชี่รัดผมแกละ *คลิกเลยจ้ะ!!* ซะที่ไหนเล่า!!! =[]=
รอพร้อมฟิครอบหน้านะจร๊า >"<

(มันยังหลอกจนวินาทีสุดท้ายเว้ยเฮ้ย!!~)

แก้ชื่อเอนทรี่!!
ขอบคุณลูจังที่ช่วยเตือนนะจร๊า อายจัง >/////<

edit @ 26 Oct 2007 20:30:38 by YaKu