[Tenipuri FanFiction] GreenApple Bubblegum (Bunta x Jirou)
posted on 25 Mar 2007 20:59 by yaku in Fiction, Tenipuriบุนตะก้าวยาวๆ ไปเปิดประตู ภาพที่เห็นตรงหน้าคือจิโร่ที่เปียกชุ่มไปทั้งตัวตั้งแต่หัวจรดเท้ากำลังยืนส่งยิ้มกว้างมาให้เขา
"ชั้นบอกให้นายวิ่งตากฝนมาเหรอเนี่ย" บุนตะพูด ก้าวถอยหลังเพื่อให้จิโร่เดินเข้ามาด้านใน
จิโร่หัวเราะแหะๆ
"ความจริงนายโทรมาให้ชั้นเอาร่มไปรับก็ได้นี่" บุนตะเดินนำจิโร่ขึ้นบันไดมาชั้นบน
"ก็ชั้นอยากมาเจอมารุอิคุงเร็วๆ นี่น่า"
"ไม่เข้าเรื่องเล้ย!~ เปียกฝนขนาดนี้ถ้าเกิดเป็นหวัดขึ้นมาจะทำยังไง" บุนตะเปิดประตูห้องค้างเอาไว้แล้วเดินนำเข้าไป "เข้ามาสิ" หันกลับมาเรียกเมื่อเห็นว่าจิโร่ยังไม่ยอมเดินตามเข้ามา
"อ่ะโห....ห้องมารุอิคุงกว้างชะมัดเลย" จิโร่เดินไปนั่งตรงกลางห้อง ขณะที่บุนตะเปิดตู้เสื้อผ้า หยิบเสื้อและกางเกงออกมา
"เอาเสื้อผ้าชั้นไปเปลี่ยนก่อนละกัน เอ้า!!~"
จิโร่รับเสื้อและกางเกงมาจากบุนตะก็จัดแจงเตรียมเปลี่ยนเสื้อผ้าทันที มือสองข้างจับที่ชายเสื้อ ดึงขึ้นจนเกือบพ้นศีรษะ
"เห้ย!!~" บุนตะรีบวิ่งมาตะครุบมือจิโร่เอาไว้ ดึงเสื้อลงมาเหมือนเดิม
"ทำไมอ้ะ?"
"ไปถอดในห้องน้ำสิ เดินออกจากห้องแล้วเลี้ยวซ้าย"
"ไม่เห็นเป็นไรเลย เวลาเปลี่ยนชุดที่ชมรมก็ไม่เห็นต้องไปเปลี่ยนในห้องน้ำเลย" พูดจบจิโร่ก็ดึงชายเสื้อขึ้นอีกครั้ง
"เห้ย!!~" บุนตะรีบดึงกลับลงมา
จิโร่นิ่งไปพักนึงแล้วถึงถามขึ้น "มารุอิคุงอายเหรอ?"
"ใช่ที่ไหนกันเล่า" บุนตะพูด นั่งชันเข่าลงตรงหน้าจิโร่ "เหอะน่า ไปเปลี่ยนในห้องน้ำเหอะ"
"ไม่เอา ขี้เกียจ" พอพูดจบจิโร่ก็ถอดเสื้อยืดที่ใส่อยู่ออกทันที
บุนตะรีบก้มหน้าซุกลงบนเข่าทั้งสองข้าง ยกแขนขึ้นมาบังเอาไว้ จิโร่!! ชั้นบอกนายไม่เคยฟังเลยใช่มั้ยเนี่ย
"มารุอิคุงเป็นอะไร" จิโร่ทำท่าจะเข้ามาหา บุนตะรีบยกมือขึ้นมาห้าม
"เปล่า!! รีบใส่เสื้อเร็วๆ เข้าเหอะน่า!!"
"มารุอิคุง~~~~~ มีเกมส์เทนนิสนี้ด้วยเหรอ" จิโร่พูด ชูแผ่นซีดีเกมส์ตรงหน้าบุนตะ
"อื้อ เพิ่งซื้อมาเมื่อวันก่อนน่ะ"
"สุดยอดเลย!! ชั้นยังไม่เคยเล่นเลย , มารุอิคุงเล่นกันนะๆ"
โดยที่ไม่รอคำตอบ จิโร่คว้ามือบุนตะมายัดจอยสติ๊กใส่มือ แล้วหันไปเอาแผ่นใส่เครื่องเกมส์ทันที
"ตื่นเต้นๆ" จิโร่รีบกลับมานั่งข้างๆ บุนตะ
เริ่มเกมส์โดยที่จิโร่เป็นฝ่ายเสิร์ฟ โต้ลูกกันไปได้ไม่นาน บุนตะก็หวดแร๊กเก็ตหวืดเมื่อลูกเทนนิสเฉียดข้างขอบไม้ไปเพียงไม่กี่เซนและตกลงบนคอร์ทบุนตะอย่างสวยงาม กรรมการในเกมส์ขานคะแนนเสียงดังลั่น ไม่รู้ว่าจิโร่ไปแอบเร่งเสียงตอนไหน
เปลี่ยนเสิร์ฟอีกครั้งที่สกอร์ 5-2 ครั้งนี้บุนตะต้องพยายามรักษาเกมส์เสิร์ฟของตัวเองเอาไว้ให้ได้ แต่ทำไมทุกทีที่บุนตะเสิร์ฟไปจิโร่จะตีกลับมาได้ทุกครั้ง และก็มักจะลงท้ายด้วยการที่ลูกเทนนิสตกลงหน้าเน็ตบนคอร์ทบุนตะ
"เย้!! ชนะแล้วววว~~~~" จิโร่ดีใจชูสองแขนกระโดดโลดเต้นไปมา ขณะที่บุนตะมองจอยสติ๊กตัวเอง แล้วหันไปมองของจิโร่ มันต้องมีอะไรผิดพลาดแน่ๆ
"อีกรอบ" บุนตะดึงแขนจิโร่ให้นั่งลงที่เดิม
แล้วผลก็ออกมาเหมือนเดิม จิโร่ชนะบุนตะอย่างขาดรอย
"ชั้นชนะอีกแล้วน้ามารุอิคุง" จิโร่พูด ฉีกยิ้มกว้างให้บุนตะ
"รู้แล้วน่า" บุนตะอารมณ์ขุ่นนิดๆ เพิ่งรู้ว่าเจ้านี่มันเล่นเกมส์เก่ง ขนาดเพิ่งเล่นครั้งแรกยังชนะเขาได้
"อีกรอบม้า?" จิโร่ถาม นอนคว่ำลงบนขาบุนตะ "เดี๋ยวคราวนี้ชั้นออมมือให้มารุอิคุงก็ได้"
"อวดเก่งนักนะ" บุนตะขยี้ผมจิโร่ด้วยความมันเขี้ยว
ที่บอกว่าจะออมมือให้ แต่แท้ที่จริงแล้วน่าจะเป็นการเอาจริงมากกว่าเพราะครั้งนี้ จิโร่ชนะโดยที่บุนตะไม่สามารถทำคะแนนได้ซักแต้ม
"โถ่เอ้ย ถ้าแข่งกับนายจริงๆ ชั้นไม่มีทางแพ้นายหรอกน่า" บุนตะหยิกแก้มจิโร่สองข้างแล้วดึงยืดออก
"งั้นเอาไว้คราวหน้ามารุอิคุงไปเล่นเทนนิสกับชั้นนะ"
บุนตะพยักหน้า
"ชั้นง่วงแล้วหละ อยากนอน" จิโร่พูด พลิกตัวเป็นนอนหงายบนขาบุนตะ วางจอยสติ๊กลงข้างตัว
"ไปนอนที่เตียงสิ" บุนตะเป่าลูกโป่งหมากฝรั่งออกมา ขณะที่เปลี่ยนเกมส์เป็นโหมดเล่นกับคอม
"มารุอิคุงเป่าหมากฝรั่งเก่งจังเลยอ่ะ" จิโร่รีบเปลี่ยนเรื่อง
"ใครๆ เค้าก็เป่ากันได้ทั้งนั้นนั่นแหละน่า"
"แต่ชั้นเป่าไม่เป็นนี่" จิโร่เอานิ้วจิ้มหมากฝรั่งที่บุนตะเป่าออกมาเบาๆ
บุนตะเลยแกล้งเป่าให้ลูกโป่งใหญ่ขึ้นจนแตก จิโร่สะดุ้ง เอามือหดกลับไปโดยอัตโนมัติ
"อยากลองเป่าดูมะ?" บุนตะถามพร้อมเอื้อมมือไปหยิบซองหมากฝรั่งบนโต๊ะหนังสือ
จิโร่รีบลุกขึ้นมานั่ง รับห่อหมากฝรั่งมาจากบุนตะด้วยท่าทางตื่นเต้น
"เคี้ยวไปเรื่อยๆ ก่อนหละอย่าเพิ่งเป่า" บุนตะบอกแล้วเริ่มเล่นเกมส์ โดยปล่อยให้จิโร่นั่งเคี้ยวหมากฝรั่งไปเรื่อยๆ
"เคี้ยวพอรึยังอ่า" จิโร่ถามเมื่อเคี้ยวจนเริ่มเมื่อยกราม
บุนตะกดสต๊อปเกมส์ หันมาหาจิโร่ "นายเอาหมากฝรั่งห่อลิ้นเอาไว้แบบนี้" บุนตะแลบลิ้นออกมาให้ดู
จิโร่ทำตาม
"แล้วก็เป่าออกมาแบบนี้" บุนตะเป่าลูกโป่งหมากฝรั่งออกมา
แต่พอจิโร่ลองเป่าบ้าง หมากฝรั่งที่อยู่ในปากก็กระเด็นออกนอกปากทันที
บุนตะหัวเราะเสียงดังอย่างหยุดไม่ได้
"มันน่าขำตรงไหนอ้ะ" จิโร่เอากระดาษหยิบหมากฝรั่งขึ้นจากพื้น
"อ่ะ ลองอีกที" บุนตะยื่นหมากฝรั่งให้จิโร่อีกห่อ แล้วหันไปเล่นเกมส์ต่อ
จิโร่รับมาแกะแล้วรีบเอาใส่ปากเคี้ยวอย่างเร็ว
"มารุอิคุงหันมาดูสิจะเป่าแล้วนะ" จิโร่เขย่าแขนบุนตะให้หันมา
บุนตะสต๊อปเกมส์อีกครั้ง หันมาเอามือสองข้างท้าวคางตั้งใจดูจิโร่
จิโร่ทำตามที่บุนตะบอกไว้ทุกอย่าง คราวนี้หมากฝรั่งไม่ได้กระเด็นออกมานอกปาก แต่กลายเป็นลูกโป่งลูกเล็กๆ น่ารักแทน
บุนตะกั้นหัวเราะ มือที่เมื่อครู่ใช้ท้าวคางอยู่ถูกเลื่อนมาปิดปากแทน
"อย่าขำซี ชั้นก็เป่าได้แล้วน้า" จิโร่พูดขณะที่คายหมากฝรั่งใส่กระดาษ "คอยดูน้า เจอกันคราวหน้าชั้นจะเป่าให้ได้ลูกใหญ่พอๆ กับมารุอิคุงเลย" พูดจบก็ยื่นหน้ามาจูบที่มือบุนตะเบาๆ
บุนตะไม่ได้ตอบอะไร นิ่งไปพักหนึ่งก่อนจะค่อยๆ เอื้อมมือมาสัมผัสริมฝีปากจิโร่เบาๆ ไล้นิ้วไปบนริมฝีปากบางอย่างช้าๆ และนุ่มนวล
จิโร่คว้ามือบุนตะข้างนั้นมาบีบแรงๆ "ไปนอนแล้ว ง่วง" พูดจบก็รีบกระโดดลุกหนีขึ้นไปนอนบนเตียงทันที เพราะรู้ดีว่าถ้าขืนยังนั่งอยู่ต้องโดนขโมยจูบอย่างแน่นอน
ขณะที่บุนตะกำลังเอาจริงเอาจังกับการเล่นเกมส์ จู่ๆ จิโร่ก็มากอดคอบุนตะจากด้านหลัง แล้วลากให้ไปนั่งชิดขอบเตียง
"อะไรของนายเนี่ยจิโร่" บุนตะโวยวาย เกือบทำจอยสติ๊กหลุดมือ
"มารุอิคุงมานั่งใกล้ๆ ตรงนี้" จิโร่ที่นอนคว่ำเหยียดยาวอยู่บนเตียงพูดขึ้น
"ทำไมไม่ไปนอนหนุนหมอนดีๆ หละ"
"ไม่เอา" จิโร่ซุกหน้าลงบนไหล่บุนตะ "ก็หมอนมารุอิคุงมันแข็ง" จิโร่พูดต่อทั้งที่ยังคงซุกหน้าอยู่บนไหล่ของบุนตะแบบนั้น
บุนตะหัวเราะเบาๆ เอื้อมมือมาสัมผัสเรือนผมสีทองของคนขี้อ้อนอย่างเอ็นดู "อย่านอนน้ำลายหกใส่ไหล่ชั้นก็แล้วกัน"
จิโร่กระชับอ้อมแขนที่กอดคอบุนตะอยู่แน่นขึ้น ซุกใบหน้าลงบนไหล่อย่างผ่อนคลาย
ระหว่างที่บุนตะเข็นรถจักรยานออกมา จิโร่เดินตามไปหยิบซองหมากฝรั่งมาจากกระเป๋าเสื้อบุนตะ หยิบมาห่อนึงก่อนจะใส่ลงไปที่เดิม
"เดี๋ยวชั้นขี่จักรยานไปส่งนายที่ป้ายรถนะ" บุนตะพูด ขึ้นไปนั่งบนเบาะด้านหน้า
จิโร่พยักหน้า ขณะที่แกะหมากฝรั่งใส่ปาก
"ไหนหละที่ว่าจะเป่าให้ลูกใหญ่เท่าชั้นน่ะ" บุนตะหันมาถามเมื่อจิโร่ขึ้นซ้อนท้ายจักรยาน
"เนี่ย เดี๋ยวมารุอิคุงคอยดูนะ"
"โอเค เดี๋ยวจะรอดู" บุนตะตอบแล้วปั่นจักรยานออกไป
"มารุอิคุง อ่ะให้" จิโร่เอื้อมมือเอากระดาษห่อหมากฝรั่งทิ้งลงในกระเป๋าเสื้อบุนตะ
"อะไรของนายเนี่ยจิโร่" บุนตะปล่อยมือข้างหนึ่งจากแฮนด์รถจักรยาน มาคว้าข้อมือจิโร่เอาไว้
"ก็ไม่รู้จะทิ้งที่ไหนอ่ะ"
"จริงๆ เล้ย" บุนตะปล่อยมือจิโร่ไปจับแฮนด์รถจักรยานเหมือนเดิม แต่จิโร่กลับเหยียดแขนมาข้างหน้ามากขึ้น และใช้แขนข้างนั้นโอบรอบเอวบุนตะเอาไว้หลวมๆ
"กลัวตก"
บุนตะกั้นยิ้มเอาไว้แทบไม่ทัน ก้มลงมองมือจิโร่ที่กำชายเสื้อตัวเองไว้อยู่
พักหนึ่งจิโร่ก็สะกิดหลังบุนตะเบาๆ "นี่มารุอิคุงชั้นเป่าได้ลูกใหญ่ขึ้นกว่าเดิมแล้วเห็นไหม"
บุนตะปั่นจักรยานช้าลง หันมาดูลูกโป่งหมากฝรั่งที่จิโร่เป่า
"ได้แค่เนี้ยอ่ะนะ" พูดจบบุนตะก็ยื่นหน้าเข้าไปใกล้จิโร่พร้อมกับเป่าลูกโป่งหมากฝรั่งออกมา ลูกโป่งยักษ์ที่บุนตะเป่าไปติดกับลูกโป่งลูกเล็กของจิโร่อย่างตั้งใจ
จิโร่ทุบแขนบุนตะแรงๆ หลายที "มารุอิคุงจอดก่อนเดี๋ยวล้ม"
บุนตะกำเบรคมือ จอดจักรยานลงข้างทาง
"ทำไงอ่ะหมากฝรั่งมันติดกัน"
บุนตะหัวเราะในลำคอเบาๆ หวัดลิ้นเอาหมากฝรั่งกลับเข้าไปในปาก และแน่นอนว่าลูกโป่งหมากฝรั่งของจิโร่ที่ติดกันอยู่ก็ถูกเอากลับเข้าไปในปากบุนตะด้วย ลิ้นร้อนโลมเลียริมฝีปากล่างของจิโร่ให้เผยอออก ก่อนจะตวัดเอาหมากฝรั่งในปากมาทั้งหมด
"มารุอิคุงใจร้าย เอาไปหมดเลย"
"อ่ะ เอาคืนไปสิ" บุนตะอ้าปาก
จิโร่ขมวดคิ้วจนติดกัน คว้าคอเสื้อบุนตะให้โน้มตัวลงมา
"เห้ย!! จิ..." บุนตะพูดได้แค่นั้น ก็โดนคนที่เพิ่งถูกแกล้งเมื่อครู่เอาคืน
จิโร่หลับตาปี๋ ประกบริมฝีปากลงบนริมฝีปากอุ่นของบุนตะอย่างแผ่วเบา ลิ้นเล็กๆ ถูกส่งผ่านเข้าไปตวัดเอาหมากฝรั่งในปากอีกคนออกมา
"ห้ามแย่งไปอีกนะ" จิโร่ขู่ รีบเคี้ยวหมากฝรั่งแล้วเป่าออกมาจนแตก
ทันทีที่ลูกโป่งแตก บุนตะยื่นหน้ามาประทับริมฝีปากลงบนริมฝีปากของจิโร่ ใช้ลิ้นเลียริมฝีปากนิ่มอย่างรวดเร็วก่อนจะรีบถอนออกมา
จิโร่ตกใจ ผงะถอยหลังออกโดยอัตโนมัติ บุนตะคลี่ยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์แบบที่จิโร่ไม่เคยเห็นมาก่อน ทำท่าจะยื่นหน้าเข้ามาใกล้อีกครั้ง จิโร่จึงรีบใช้สองมือผลักหน้าบุนตะออก บังคับให้หันกลับไปข้างหน้า
"จะกลับบ้าน เย็นแล้ว จะกลับบ้าน"
บุนตะยิ้มปนหัวเราะ เอื้อมมือมาคว้าแขนทั้งสองข้างจิโร่ดึงไปโอบรอบเอวตัวเองอีกครั้ง "เดี๋ยวตก"
จิโร่เอาหน้าผากกระแทกหลังบุนตะแรงๆ ให้ปั่นจักรยานต่อไป แล้วก็ซุกหน้าไว้กับแผ่นหลังของบุนตะแบบนั้น
- End -
จบอีกเรื่องแล้วฮะ โปรเจคบุนจิโร่ แกล้งกันไปวันๆ เนอะไอ้สองคนนี้
เหลืออีกเรื่อง ติดตามกันต่อไปนะคร้าบ!~
#1 By saya chan on 2007-03-25 23:04