[Tenipuri FanFiction] Mousse Pocky (Bunta x Jirou)
posted on 18 Mar 2007 20:25 by yaku in Fiction, Tenipuriฝีเท้าที่วิ่งมาอย่างรีบเร่งเริ่มชะลอลง และมาหยุดอยู่ที่สวนสาธารณะแห่งหนึ่ง บุนตะเดินเลี้ยวไปทางมุมที่เงียบสงบไม่ค่อยมีคนมากนัก บนม้านั่งสีเขียวตัวยาว คนที่เขาตั้งใจจะมาเจอในวันนี้กำลัง
นอนหลับอย่างสบายใจ คงเพราะว่าอากาศสดชื่นในตอนสายของวันหยุด และลมเย็นที่พัดมาตลอด ไม่ใช่เรื่องแปลกเลยที่คนหลับเก่งอย่างจิโร่จะเคลิ้มหลับได้ง่ายๆ
"ชั้นมาแล้วจิโร่" บุนตะนั่งลง แต่คนข้างๆ ยังคงนิ่ง
"จิโร่" บุนตะพยายามเรียกอีก ผลก็ยังเหมือนเดิม จิโร่เพียงแค่ส่งเสียในลำคออย่างงัวเงียแล้วหลับต่อ
บุนตะเขยิบเข้าไปใกล้มากขึ้นแล้วเรียกด้วยเสียงที่ดังกว่าเดิม
"จิโร่ตื่นได้แล้ว"
บุนตะวางกระะเป๋าสะพายขนาดใหญ่สำหรับใส่ไม้เทนนิสบนเก้าอี้ ลุกขึ้นยืนจ้องหน้าจิโร่
"จิโร่~~~~" บุนตะเอามือป้องปาก ตะโกนเรียก
"ตื่นได้แล้วจิโร่!!" บุนตะตะก้มตัวลงไปตะโกนใส่หูของจิโร่ทั้งสองข้างสลับกันอยู่หลายหน แต่คนขี้เซากลับไม่มีทีท่าว่าจะตื่นเลยสักนิด
ก็พอจะรู้อยู่หรอกว่าหลับเก่ง แต่ใครจะไปรู้หละว่าจะหลับลึกขนาดปลุกไม่ยอมตื่นแบบนี้ ตกลงที่ชั้นมาเจอนายวันนี้ก็เพื่อมาดูนายนอนหลับใช่มั้ยเนี่ยจิโร่
บุนตะเป่าลูกโป่งหมากฝรั่งออกมา พยายามคิดว่าจะปลุกคนขี้เซาคนนี้ยังไงดี
"จิโร่~~~~" บุนตะลากเสียงยาว ยกมือขึ้นบีบจมูกคนไม่ยอมตื่น
โป๊ะ! ลูกโป่งหมากฝรั่งที่ถูกเป่าออกมาแตก บุนตะก้มหน้าลงไปชิดจิโร่ ดูหน้าตอนหลับของคนขี้เซาชัดๆ อยากจะทุบซักที ดูซิว่าจะตื่นมั้ย
จู่ๆ จิโร่ก็ลืมตาโผลง บุนตะตกใจผงะถอยหลังโดยอัตโนมัติ ส่วนจิโร่หัวเราะจนท้องแทบแข็ง
"มารุอิคุงทำหน้าเหมือนเจอผีเลย"
"นายตื่นตั้งนานแล้วใช่มั้ยเนี่ย"
"ก็ไม่ได้หลับตั้งแต่แรกแล้วหละ" จิโร่พูดจบก็ยิ้มกว้าง ดึงแขนบุนตะให้นั่งลงข้างๆ "หิวรึเปล่า?"
บุนตะพยักหน้ารัว
"งั้นเดี๋ยวชั้นมานะ มารุอิคุงรอนี่ก่อน"
พักหนึ่งจิโร่ก็กลับมาพร้อมกับมูสป็อกกี้รสช็อคโกแลต และสตรอเบอรี่อย่างละกล่อง
"ไปนั่งกินตรงนู้นกัน" จิโร่ลากแขนบุนตะให้เดินตามไปนั่งใต้ต้นไม้
บุนตะนั่งมองจิโร่ที่กำลังแกะกล่องมูสป็อกกี้ทั้งสองกล่องเทรวมกัน เขย่าสองสามทีแล้วยื่นไปตรงหน้าบุนตะ
"อะไร?"
"ก็นี่ไง....เราจะผลัดกันกินคนละแท่ง เดี๋ยวชั้นเริ่มก่อนแล้วกัน"
บุนตะทำหน้างง
"ก็ถ้าหยิบขึ้นมาถูกรสก็จะได้กิน , เอาหละ!! ชั้นจะกินรสช็อคโกแลต~~" จิโร่พูดแล้วก็หยิบมูสป็อกกี้จากกล่องขึ้นมาแท่งหนึ่ง
คนถือแท่งป็อกกี้ในมือทำหน้าบูด ผิดกับคนที่นั่งมองอยู่ด้วยสีหน้าระรื่น
"นายหยิบได้รสสตรอเบอรี่น่ะจิโร่"
จิโร่กัดริมฝีปากล่างตัวเองอย่างเสียดาย
"เพราะงั้นนายอด" บุนตะคว้าข้อมือจิโร่ข้างที่ถือป็อกกี้อยู่ แล้วก้มลงกินทันที
"คราวนี้ก็ตาชั้นใช่มั้ย , กินรสช็อคโกแลตละกัน" ใบหน้าจิโร่เริ่มมีความหวัง ถ้าบุนตะหยิบได้รสสตรอเบอรี่ เขาก็จะได้กินบ้างหละ
มูสป็อกกี้รสช็อคโกแลตถูกหยิบขึ้นมาจากกล่อง บุนตะหัวเราะชอบใจแล้วส่งเข้าปากตัวเองทันที
"รสช็อคโกแลตก็อร่อยเหมือนกันนะเนี่ย"
"ชั้นอยากกินรสช็อคโกแลต"
แต่น่าเสียดายที่จิโร่หยิบได้มูสป็อกกี้รสสตรอเบอรี่อีกแล้ว
"เสร็จชั้น!!" บุนตะก้มลงงับมูสป็อกกี้ไปจากมือจิโร่อีกครั้ง
จิโร่ร้องประท้วงอย่างเสียดาย
"คราวนี้กินรสสตรอเบอรี่อีกดีกว่า" บุนตะพูด ลังเลอยู่นานแล้วก็หยิบมูสป็อกกี้ขึ้นมาแท่งนึง แล้วแท่งนั้นก็เป็นรสสตรอเบอรี่เสียด้วย
บุนตะเอามูสป็อกกี้รสช็อคโกแลตไปจิ้มปากจิโร่ที่เริ่มเม้มเป็นเส้นตรงเบาๆ เป็นการแกล้ง
"อืมม์...อร่อยจริงๆ เลยน้า มูสป็อกกี้เนี่ย" พูดจบก็หัวเราะออกมาคล้ายกับจะแกล้งแหย่อีกคนมากขึ้น
"ทำไมมารุอิคุงหยิบได้รสที่จะกินตลอดเลยหละ"
"อัจฉริยะมั้ยหละ?"
"นายแกล้งชั้น มารุอิคุง~~~" จิโร่จับไหล่ทั้งสองข้างของบุนตะเขย่าอย่างแรง
"มันขึ้นอยู่กับดวงนายมากกว่าน่าจิโร่" บุนตะแกะมือจิโร่ทั้งสองข้างมากุมไว้หลวมๆ
"ชั้นยังไม่ได้กินเลยซักแท่งนี่น่า" จิโร่ก้มลงเอาหน้าผากแนบต้นแขนบุนตะ
"นายหยิบได้รสสตรอเบอรี่ตลอดเลยใช่ม้า" บุนตะลูบหัวจิโร่เบาๆ "ดวงนายออาจะสมพงศ์กับรสสตรอเบอรี่ก็ได้นะจิโร่ คราวนี้ลองเลือกรสสตรอเบอรี่ดูเป็นไง"
จิโร่เงยหน้าขึ้นมาทันที ยื่นหน้ามาใกล้บุนตะจนจมูกชนกัน "จริงด้วย"
บุนตะกระพริบตาปริบๆ
"คราวนี้จะกินรสสตรอเบอรี่แล้วนะ" จิโร่พูด ยื่นมือไปจะหยิบมูสป็อกกี้ในกล่อง แต่ก็รีบหดมือกลับทันที
"ทำไมอ่ะ"
"มันลุ้นจนไม่กล้าหยิบเลย"
"งั้นชั้นปิดตานายเอาไว้ละกัน" บุนตะเอื้อมมือมาปิดตาจิโร่ไว้ "เอ้า!~ หยิบเลย"
จิโร่ลังเลอยู่นานกว่าจะเลือกหยิบมูสป็อกกี้ขึ้นมาแท่งนึง
"เอาหละค่อยๆ ลืมตานะ" บุนตะพูด เลื่อนมือที่ปิดตาจิโร่ออก
"เอ้า!! ลืมตาสิ" บุนตะเร่ง เมื่อเห็นจิโร่ยังไม่ยอมลืมตามาดูมูสป็อกกี้ในมือสักที
จิโร่ลืมตาขึ้น มูสป็อกกี้รสช็อคโกแลตอยู่ในมือ
บุนตะระเบิดหัวเราะอย่างหยุดไม่ได้
"มารุอิคุงแกล้งชั้น!!~~" จิโร่โวยวาย
"เห้ยอะไร ชั้นแค่แนะนำนายเท่านั้นเองนะ ไม่ได้บอกให้ทำตามซักหน่อย" พูดจบก็หัวเราะอีก
"จำเอาไว้เลยนะ" จิโร่บ่นอุบอิบ
"อ้ามมม~~~" บุนตะอ้าปากกว้าง จิโร่คว้ามือบุนตะมายื่นมูสป็อกกี้แท่งนั้นใส่มือ "อะไรอ่ะ นายต้องป้อนด้วยสิ"
บุนตะอ้าปากกว้างกว่าเดิม จิโร่ยัดมูสป็อกกี้เข้าปากบุนตะอย่างเร็ว
"คราวนี้กินรสออะไรดีน้า~ , ช็อคโกแลตอีกละกัน"
แล้วบุนตะก็หยิบได้มูสป็อกกี้รสช็อคโกแลต
"สงสัยว่าชั้นจะได้กินคนเดียวซะแล้วมั้งจิโร่" บุนตะพูดขณะที่เคี้ยวมูสป็อกกี้เต็มปาก
แล้วก็เป็นอย่างที่บุนตะว่า มูสป็อกกี้ที่เหลือแท่งสุดท้าย จิโร่ทายว่าเป็นรสช็อคโกแลต แต่พอหยิบขึ้นมาดันเป็นรสสตรอเบอรี่ บุนตะรีบคว้ามือจิโร่เอาไว้ด้วยมือทั้งสองข้าง ฉีกยิ้มกว้างให้หนึ่งที
แล้วก้มลงกินมูสป็อกกี้แท่งนั้นด้วยใบหน้าที่เหมือนกับมีความสุขที่สุดในโลก
"ไม่เอาแล้ว" จิโร่ปากล่องมูสป็อกกี้เปล่าใส่บุนตะ พอหันไปเจอกล่องเปล่าอีกกล่องก็ปาใส่บุนตะอีก "มารุอิคุงแกล้งชั้น"
"ชั้นแกล้งนายที่ไหนกันเล่าจิโร่ อย่าลืมสิว่านายเป็นคนคิดวิธีการกินอันพิศดารนี่เองนะ"
"ก็มารุอิคุงหยิบได้ถูกตลอดเลยนี่น่า ไม่ยอมให้ชั้นกินบ้างเลย"
"เอางี้ๆ เดี๋ยวชั้นซื้ออีกสองกล่อง แล้วเดี๋ยวจะนั่งป้อนนายทุกแท่งเลยดีไหม"
"ไม่เอา...."
"ทำไมหละ"
"จะเอาสี่กล่อง เอาทุกรสเลย"
บุนตะขยี้หัวจิโร่แรงๆ ด้วยความมันเขี้ยวจนผมที่ไม่ค่อยเป็นทรงอยู่แล้วยุ่งยิ่งกว่าเดิม
"มารุอิคุงห้ามแย่งชั้นกินด้วย" จิโร่คว้ามือบุนตะที่ขยี้ผมตัวเองอยู่มาตบกับมือตัวเองเล่นเป็นจังหวะ
"ก็ได้ๆ งั้นเดี๋ยวชั้นมา"
"อยากกินรสอะไรก่อนหละ" บุนตะกลับมานั่งลง หยิบมูสป็อกกี้ทั้งสี่กล่องออกมา
จิโร่ยิ้มกว้าง "ช็อคโกแลต"
บุนตะแกล้งค่อยๆ แกะกล่องอย่างช้าๆ ดูสิว่าคนที่อยากกินแทบแย่จะทำหน้ายังไง
"มารุอิคุงเร็วๆ ซี่" จิโร่เร่ง กระสับกระส่ายจนแทบรอไม่ไหว
บุนตะกั้นหัวเราะ หยิบมูสป็อกกี้ส่งให้จิโร่แท่งหนึ่ง
"เอ้า! เอาไปสิ"
"มารุอิคุงบอกจะป้อนชั้นไม่ใช่หรอ"
"ชั้นพูดว่างั้นหรอ?" บุนตะแกล้งถาม ลูกโป่งหมากฝรั่งถูกเป่าออกมา
จิโร่ไม่เถียงต่อ ใช้มือสองข้างจับมือบุนตะเอาไว้แล้วก้มลงกินมูสป็อกกี้ทันที
"เอาชาเขียวบ้าง" จิโร่พูดจบก็อ้าปากกว้าง
"ไม่กินช็อคโกแลตให้หมดก่อนหรอ" บุนตะถาม ยื่นมูสป็อกกี้รสช็อคโกแลตให้จิโร่อีกแท่ง
จิโร่ส่ายหน้า ดันมือบุนตะออก
"ชาเขียวก็ชาเขียว" บุนตะแกะมูสป็อกกี้แล้วป้อนคนตรงหน้า
"คาราเมล"
"ห๊ะ?"
จิโร่พยักหน้าพร้อมยิ้มกว้าง
"ทำไมนายไม่กินให้หมดเป็นกล่องๆ ไปหละ"
จิโร่ไม่ตอบ พอเคี้ยวรสคาราเมลที่บุนตะป้อนหมดก็ขอรสใหม่ทันที
"คราวนี้เอารสสตรอเบอรี่"
จิโร่สลับรสมูสป็อกกี้กินอย่างสนุกสนาน แต่สำหรับคนที่ต้องคอยป้อนตามรสที่คนกินอยากกินน่ะไม่สนุกด้วยสักนิด ได้ทีหละเอาใหญ่เชียวนะ แบบนี้ต้องเอาคืนซักหน่อยแล้ว
"คาราเมลลลล~~~" จิโร่ลากเสียงยาว ยิ้มกว้างโชว์ฟันสามสิบสองซี่
บุนตะยื่นมูสป็อกกี้รสคาราเมลให้จิโร่ แต่พอจิโร่ยื่นหน้ามาเตรียมจะกินบุนตะก็รีบยื่นหน้าออกไปพร้อมกับเอามูสป็อกกี้หลบ ริมฝีปากของจิโร่จึงมาแตะริมฝีปากของบุนตะแทน
บุนตะแกล้งทำหน้าตกใจ "นายทำอะไรน่ะจิโร่"
จิโร่ทำปากพะงาบๆ เป็นครั้งแรกที่พูดไม่ออก ไม่รู้ว่าเป็นเพราะะความเจ้าเล่ห์ของบุนตะหรือว่าเพราะเขินกันแน่
บุนตะอมยิ้ม จะมีอะไรสนุกไปกว่าการแกล้งคนขี้เซาคนนี้อีกไหม เจ้าตัวคงจะไม่รู้หรอกมั้งว่าตอนที่ตัวเองไม่ได้นอนหลับน่ะน่ารักขนาดไหน
- End -
ล้างอาถรรพ์ได้แล้วเว้ยเย้!!~
วางโครงการเอาไว้ว่าจะมีอีกสองเรื่องตามมา ยังคงเป็น BunJirou เหมือนเดิม ทำไงได้ก็รักสองคนนี้ >///<
ยังไงก็ฝากฟิคเอาไว้ด้วยนะฮะ ^^
แถมฟิควายที่อ่านมาตั้งแต่เกิดก็มีแต่ฟิคปุริซะด้วย 
น่ารักดีนะค่ะ แต่อ่านแล้วหิว อยากกินป๊อกกี้~
- - แม่คู๊ณณณ ไม่รู้จะว่าไง น่ารักก็อิตอนหลังๆนี่หล่ะว๊า
....อยากกินมั่งแฮะมูสป๊อกกี้
#1 By hameow* on 2007-03-18 21:45